Content Preview: rss
380 days ago
A cidade é como um mercante varado coberto de ferruge enxergando as Américas com alma de patufo. Umha imensa nao sem litoral, cinzenta, betom, cimento, brétema; é um beco na Terra, umha protuberáncia artificiosa. Por ela transitam gentes que nem de si se lembram e pensam que os grandes sonhos se escrevem todos em inglês. Nom conhecem o prazer de quando escampa e ficou todo chovido; ignoram o asturianu, o córnico, o galó, veneram esta plataforma inerme e aforram para cadaleitos. A noite é um ermo, a Estadea sabe que a noite é um ermo. Semelha Utah; mesmo a poalha a cair nas barracas do porto. Aqui mesmo é deserto a dança entre os peiraos da baldada maré podre.
400 days ago
Había sido un verano maravilloso, de los más calurosos, ningún viejo del lugar recordaba tanta luz en los campos de aquel pueblecito al sur de Francia. Pero ahora había llegado el otoño y en los bosques que hacían de cinturón al pueblo, las hojas comenzaban a teñir el suelo de un color parduzco. Marie era una chica que igual que el verano, tenía una luz que arrollaba a todo aquel que se le acercaba. Su simpatía y vitalidad coronaban una hermosura que la hacía ser parte de la naturaleza que armonizaba aquella localidad. Sin embargo una mañana de octubre, no pudo levantarse, y el brillo de sus ojos se apagó. Su familia preocupada llamo al médico. -Tengo malas noticias, tiene una enfermedad muy difícil de curar – haciendo una pausa – se trata de leucemia. Nadie supo como encajar aquella noticia, ni mucho menos Marie. En su habitación apretaba los puños, prometiéndose que aquello era una pesadilla. Tan solo pudo llorar. Los ...
409 days ago
418 days ago
Con los ojos entreabiertos manejaba con automatismo el mando de la televisión, era una tarde lluviosa y creía recordar haberme levantado aquella mañana mirando el calendario que cuelga de mi habitación, en él estaba señalado con una equis mi cumpleaños, día ocho. Hoy. En toda la tarde no sentí nada, ni dolor ni llanto, recordé que habia llegado a casa pensando que todo lo que conocía no era lo que creía, que la mentira se había quedado para reinar mi mundo. El refugio de mi habitación, su seguridad me daba pie a pensar que nada podía pasarme y tumbando en la cama me repetí que nunca más me derrumbaría, demasiado tarde las lágrimas resbalaban por mi cara. No sabía cuanto tiempo llevaba allí, el reloj se habia parado, supongo que la pila había llegado a su fin. Ya no era la primera vez que me la jugaba. Me incorporé y reubicando mis ojos a la nueva situación, desperezándome, noté como a mi lado yacía el hueco dejado por una figura, extrañamente caliente. Rápidamente ...
429 days ago



