Content Preview: rss
1209 days ago
จากวัน เป็นเดือน ล่วงเลยเป็นปี นับวันความคิดยิ่งฟุ้งซ่าน อ่อนไหว ไร้เรี่ยวแรง เหมือนเดินทางอยู่บน ความว่างเปล่า ไร้ผู้คนรายล้อม ปราศจากเสียงรื่นเริง ทั้งๆที่มากไปด้วยผู้คน แต่กลับว่างเปล่า เหมือนถูกทอด ทิ้งจากความอบอุ่น กลายเป็น คนไร้ค่า ไม่เป็นคนที่สำคัญ เจ็บปวดเกิดจะทนไหว ทางเดินที่ว่างเปล่า ใครจะกล้า เดิน แต่หากไม่เดินก็ไม่พบท างออก ปวด มากกว่า เจ็บ เมื่อเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธอ มันจะมีค่าอะไรเมื่อคนที่ พยายามมีแค่คนเดียว และ คนที่เจ็บก็มีแค่คนเดียว คือ เรา ไร้หลักแหล่งให้เพิ่งพิง ศูย์เสียซึ่งความมั่นคง หมด อาลัยในการกระทำ และเหนื่อยที่จะก้าวต่อไป ...... มันเจ็บจนขาดใจอยู่ตรงหน้าเธอแต่ต้องเก็บไว้ไม่แสดงว่าเสียใจ
1284 days ago
เอ๋ ไม่ว่ามึงจะอยู่ไหน กูกะมึงก็จะเป็นเพื่อนกันเสมอ ข้อนี้กูและมึงรู้ดี แต่ที่กูเสียใจ มากคือ มึงไม่ได้อยู่ข้างกูและกูไม่ได้อยู่ข้างมึง ในวันที่เราเริ่มสิ่งใหม่ๆ กูคงคิดถึงมึงทุกๆวัน ผ่านสันกำแพงกูก็คงคิดถึงมึง มึงเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไปไกลที่สุด กูเลยคิดถึงมึงมากที่สุด อย่าไปหลงหนุ่มๆที่นู่นมากนะ กลับมาเที่ยวเชียงใหม่บ้าง ว่างเมื่อไหร่ต้องมานะ โอ๊ย T~T เส้าจิงๆ ใครทำมึงเสียใจบอกกูนะ มีอะไรโทรหากูได้เสมอ กรี๊ดดดดดดดด แง้ๆๆๆๆๆ ...*...เอ๋ กูรักมึงนะ ...*... [สา]
