Content Preview: rss
1079 days ago
“ ฉันมา ฉันเห็น ฉันรู้สึก ” สองเท้า ก้าวย่าง ห่างบ้านมา สองมือ ไขว่คว้า ล่าความฝัน สองตา ทอดไกล ใฝ่แสงจันทร์ เฝ้ารอ ละอองฝัน ตกตะกอน ต่างคน ต่างทาง และต่างที่ แต่ต่างมี ใจรัก ในอักษร โชคชะตา นำพา ให้แรมรอน แบ่งมื้อ แบ่งหมอน นอนรวมกัน ......................................................................... นครกลวง เมืองหลวง ลวงหลอกข้า เมฆลวงตา ฟ้าลวงฝัน จันทร์ลวงแสง ล่อให้ข้า คว้าไขว่ จนไร้แรง ในสังคม ที่แก่งแย่ง แข่งขันกัน หลบลี้ หนีไกล จากเมืองบ้า ดั้นด้นมา ยังป่าเปลี่ยว เพื่อเกี่ยวฝัน เมฆเปิดตา ฟ้าเปิดใจ ให้แสงจันทร์ ...
1086 days ago
เอาล่ะเว้ย ! ทีกูแล้ว กูจะเกิดแล้วโว้ย ..................................... "เป็นนักเขียน รุ่นใหม่ เป็นไม่ยาก แต่ถ้าอยาก ล้ำลึก ต้องฝึกฝน เพื่อนว่าห่วย ว่าแย่ แต่ต้องทน เขียนไปจน กว่าฟ้า จะเห็นใจ ฝันให้ไกล แล้วไป ให้ถึงฝัน เหนื่อยช่างมัน ห้ามสั่น ห้ามหวั่นไหว เพื่อนดูถูก ทุกวัน ปล่อยมันไป ได้รวมเล่ม วันไหน ไปเย้ยคืน"
1104 days ago
“ รอแม่นะ...แม่ซื้อบ้านได้เมื่อไหร่ จะมารับหนูไปอยู่ด้วย อย่าดื้อล่ะ ” แม่เอามือลูบหัวฉัน พร้อมกับเอามือข้างเดียวกันนั้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม ก่อนเปิดกระเป๋าสตางค์ หยิบเงินจำนวนหนึ่งส่งให้พี่เลี้ยงเด็ก แล้วเดินหันหลังจากไป โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ไม่ว่าฉันจะแหกปากร้องเรียกแม่...แทบขาดใจ ยัยพี่เลี้ยงรวบตัวฉันมากอดแน่น จนหายใจไม่ออก ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนรกนั่น ใช้เล็บจิกเข้าตรงเนื้อแขนที่โอบฉันไว้ เมื่อหลุดมาได้ ฉันร้องไห้จ้า วิ่งเท้าเปล่าไปที่ประตูรั้วของสถานรับเลี้ยงเด็ก เกาะลูกกรงริมรั้วสะอื้นฮักๆจนตัวโยน มองรถแท็กซี่ที่พาแม่หายลับไป ฉันไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่าทิ้งตัวลงบนพื้นซีเมนต์ ดิ้นเร่าๆ ร้องหาแม่ แผดเสียงร้องไห้งอแงดังไปทั่วบริเวณ ยัยพี่เลี้ยงโรคจิตเดินเข้ามากระชากแขนให้ลุกขึ้น แต่ฉันยังขัดขืนด้วยฤทธิ์ของเด็กดื้อ จึงถูกฝ่ามือพี่เลี้ยงนรก ฟาดเข้าที่กลางหลังดังพลั่ก ฉันหยุดกึก กลืนก้อนสะอื้นลงในคอ เหลือเพียงเสียงฟืดฟาดของน้ำหูน้ำตาที่ไหลพราก เดินตามพี่เลี้ยงต้อยๆเข้าไปในอาคาร แต่ไม่วายเหลียวกลับไปมองยังประตูรั้วอีกครั้ง ...
1119 days ago
สงสารกัตจัง คงจะทรมานมาก ผอมสุดๆ แต่ก็รอดตายมได้แล้ว รอลุ้นว่าพรุ่งนี้จะมีใครมาบริจาคเลือดให้กัตจังไหม แง.... กัตจังอดทนอีกนิดนะ อุตสาห์พ้นวิกฤตมาได้ ตอนนี้กัตจังผอมมาก เฮ้อ ส่วนเจ้าเบนนี่ก็แข็งแรงดี วิ่งซนทั้งวัน วันนี้มันมาเกาะหลังเราตอนที่เรากะลังดูสายน้ำเกลือให้กัตจัง น่าร๊ากกกที่สุด สุดท้ายนี้................ ดีใจว้อย เอาไขมันออกไปจากตัวได้หกกิโล สะใจจริงๆ
1120 days ago
รู้สึกแย่มาก ไม่ได้เข้าบ้านพี่นิคอาทิตย์นึง เช้านี้ เจอกัตจังนอนนิ่ง ไม่ไหวติง กลิ่นตัวเหม็นมาก มีหนองไหลออกจากปาก เกรอะกรังไปด้วยคราบเลือด เขย่าตัวมันไม่รู้สึก พออุ้มขึ้นก็ไม่กระดิก คิดว่ามันตายแล้ว รีบวิ่งไปปลุกพี่นิค แหกปากราวกับบ้านไฟไหม้ จนกัตจังผงกหัว เราถึงรู้ว่ามันยังไม่ตาย เอารถออก พาไปโรงพยาบาล เข้าห้องฉุกเฉิน หมอให้น้ำเกลือ บอกว่ากัตจังช็อคเพราะขาดน้ำ และไตวาย ค่าของเสียในเลือดสูงมาก ค่าไตก็ขึ้น อุณหภูมิร่างกายต่ำ ตอบสนองช้า อ้าปาก ตาเหลือก หมอให้นอนบนแผ่นความร้อน แล้วให้อาหารทางสายน้ำเกลือ ฉีดยาลดกรด เรานั่งเฝ้าตลอด กัตจังพยายามลุกขึ้น แต่แรงมันไม่มี ล้มแผละ เราลูบหัวให้มัน มันพยายามกระดิกหางตอบ ทั้งๆที่ไม่มีแรง ตาปรือมาก เราขอให้หมอรับแอดมิน แต่กรงเต็ม เคสฉุกเฉินเยอะมาก แล้วกัตจังก็ทำท่าจะไม่รอด หมอเลยให้กลับมาดูที่บ้าน เมื่อเย็นเราเปิดอาหาร มันทำจมูกฟุตฟิต เพราะยังไม่กินไรมาทั้งวัน เราบดอาหารแล้วใส่สลิงจะฉีดเข้าปาก พอมันอ้าปากจะกิน ...
