Content Preview: rss
778 days ago
ตั้งแต่กลับจากปัตตานีมา แทบจะไม่ได้อยู่ห่างกับพี่ๆ ฝูงขมิ้นเลย คืนแรก นอนบ้านพี่กบ คืนที่สอง นอนบ้านพี่กบ คืนที่สาม มานอนรวมกันที่สามเสน คืนที่สี่ นอนคนเดียว แต่ป้าสองคนนัดไปดูหนังกัน คืนนี้ ลูกผีลูกคน แต่ควรจะนอนบ้านตัวเองดีที่สุด คืนพรุ่งนี้.. ลูกผีแน่ๆ เอิ๊กกก.. ไม่นอนบ้าน วันจันทร์ที่ผ่านมา ได้ซิมกลุ่ม โทรหากันฟรีภายในกลุ่ม 5 เบอร์ เลยรักกันทุกวันเลย.. วันนี้.. เสียงโทรศัพท์ดัง.. "กำลังคิดถึงพอดีเลยพี่" "แหม.." แล้วก็คุยๆๆๆ ตอนเที่ยง.. ออนเอ็ม พี่กบลากไปหาพี่นกในจอเดียวกัน ขม : คิดถึงพี่โน้กกกกก พก : แหงะ... คุยกะกรูอยู่ตั้งนาน มิพูดซักคำ ดู (มัน) พี่เค้าทำ!! พก : พวกนี้ รักพี่ไม่เท่ากัน ขม : หนูบอกพี่ตั้งกะคำแรกที่พี่โทรหาหนูแล้ว ขม : พี่แหละ รักน้องไม่เท่ากัน พก : อ่าวววว เหรอ ขม : งอน พอดีโดนเฝ้าหางเต่า จึงไม่ได้คุยอีก แต่ save ไว้อ่านช่วงตกยุค ใจร้ายที่สุด ไม่มีใครสนใจน้องเล้ยยยย.. ตกบ่ายโทรหา พี่กบ "ฮาโหล พี่ ไม่ง้อหนูหรอ?" "ฮ่า ...
781 days ago
(เหตุเกิดเมื่อ) 7 ตุลาคม 2550 : ระหว่างทางกลับกรุงเทพฯ เกิดอาการคิดถึงคนรักเก่าขั้นรุนแรง เหมือนคนเป็นบ้า ไม่รู้ฮอร์โมน หรือต่อมอะไรโดนกระตุ้น ไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุหรือปัจจัยที่มากระตุ้น รู้แค่ความรู้สึกแบบนี้น่ากลัว และไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่ "เลิกคบ" กัน . พยายามจะเอาชนะใจตัวเองด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจ ท้องฟ้า ต้นไม้ ใบหญ้า รถรา ทั่วถนนก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย หัวใจมันดื้อด้าน เอาแต่จ้องจะคิดถึงเขาอย่างร้ายกาจ . ความรู้สึกตอนนั้นคือ "กลัว" มากกว่า " ความละเมียดละไม" เพราะไม่รู้ว่าไอ้อาการย้ำคิดย้ำทำของอารมณ์คิดถึงที่เป็นอยู่ มันมาจากไหนได้มากมายมหาศาล คิดถึง โหยหา และไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจาก ย่ำ (คิดถึง) อยู่กับที่ . นี่คงเป็นอีกอาการหนึ่งของ "สติแตก" กว่าจะผ่านชั่วโมงเหล่านั้นมาได้ แทบอยากจะเอาหัวตัวเองโขกพื้นถนน . ตลอดเวลาที่ผ่านมาแค่ "กลัวใจตัวเอง" ก็แทบแย่ มาวันนี้ได้รู้จัก "ความกลัว" ใหม่ขึ้นอีกรูปแบบหนึ่ง ต่อให้ความรู้สึกทั้งหมดอยู่บนพื้นฐานของความรัก อย่างไรเสีย.. ...
784 days ago
กิจวัตรไม่ประจำวัน ในระยะ 5 วันที่ผ่านมา โปรแกรมทำโน่นนี่ยาวเหยียด ไม่เว้นกระทั่งเรื่องกิน แต่เอาเข้าจริง ทุกอย่างกลับตาลปัตรหมด ตื่นเช้า แล้วค่อยๆ สายขึ้นทุกวัน จัดการเรื่องยาย จัดการอาหารมื้อกลางวัน จัดการธุระเรื่องในส่วนของแม่ แทบไม่น่าเชื่อ สิ่งละอัน พันละน้อย ยังไม่ทันหย่อนก้นก็หมดวันอีกแล้ว เรื่องส่วนตัวที่คิดที่วางไว้ เป็นต้องเลื่อน หรืองดไปโดยปริยาย ตกเย็นถ้าไม่ไปกินข้าวนอกบ้าน ก็ต้องเตรียมอาหารเย็น ถ้ามีธุระ ก็ต้องพาแม่ออกไปธุระ ถ้าไม่มีก็โชคดี ฟรีหน่อย แต่เดิมตั้งใจจะเก็บตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ส่วนที่ไม่ใช้ จะแยกพักเก็บใส่ลังพลาสติก ตั้งใจจะเก็บหนังสือลงลังพลาสติก จะได้ไม่มีมุมเก็บฝุ่นในห้อง เก็บของรกๆ ให้เข้าที่เข้าทาง ทิ้งอะไรที่ไม่ได้ใช้ ตั้งใจจะซื้ออุปกรณ์เย็บปัก แทนอันเก่าที่หายสาบสูญ ตั้งใจจะแวะไปเยี่ยมเพื่อนบ้าง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ไปไหน พรุ่งนี้จะกลับกรุงเทพฯ อยู่แท้ๆ วันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรเรื่องของตัวเองอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เช่น เก็บของ เตรียมของฝาก เตรียมของที่จะต้องเอากลับไป ...
787 days ago
เปลี่ยน : การได้มาเจอหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตที่ทั้งทีและร้าย บางทีมันก็สอนเราได้เยอะ กับบางคนที่ค่อยเขยิบจากห่างๆ มาเป็นคนใกล้ชิด รู้จักกันมากขึ้น รักมากขึ้น และบางครั้งอาจจะมีเสียใจมากขึ้นด้วย แต่สิ่งเหล่านี้ มันมีอยู่จริง พี่ๆ ขมิ้นเมรี : ความมหัศจรรย์ที่เปลี่ยนแปลงแค่ไหน อย่างไร สิ่งหนึ่งที่เพิ่มขึ้นตลอดเวลานั่นคือความรู้สึก "ผูกพัน" และ "รัก" สัปดาห์ที่ผ่านมา เริ่มมีความคิดแปลกๆ เกิดขึ้นกับตัวเอง เป็นต้นว่า.. (พวก) เราเจอกันช้าไป (ไหม?) เวลา (ที่มีความสุข) มันไม่คอยท่า หัวเราะได้หน่อยเดียวก็หมดอีกวันแล้ว และยังรู้สึกว่า.. เวลาของเราเหลือน้อยจัง ก็แรกที่เจอกันปาเข้าไปครึ่งชีวิต ค่อนชีวิตเข้าไปเสียแล้ว ทีนี้อาการคิดมากตามมา.. ระหว่าง (พวก) เรา ดีต่อกันมากพอไหม? หลายครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอกับคนอื่น ความคิดนี้เน่า แต่ก็คิด (พวก) เรามาจากคนละทิศละทาง อาศัยแค่สายโทรศัพท์ที่พ่วงโมเด็มเข้ากับคอมพิวเตอร์มาเจอกันแค่นั้น แต่วันนี้ มันไม่ใช่แค่เทคโนโลยี แต่มันคือใจที่ซื้อใจกันมา มีทั้งโปรโมชั่น ลด แลก แจก แถม และสะสมแต้มด้วย ...
791 days ago
