Content Preview: rss
721 days ago
กับการที่เรารักใครสักคนนั้นมันอาจไม่ใช่เรื่องยาก แต่การที่เราจะทำให้คนที่เรารักมีความสุขโดยที่เราไม่หวังอะไรเลยแม้แต่นิดนั้น คือเรื่องที่ยากกว่า สำหรับฉันแล้วคิดว่าการที่เราได้ครอบครองคนที่เรารักเพียงแค่ร่างกายของเขานั้นมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่สูงสุด แต่จิตใจต่างหากที่สำคัญยิ่งกว่า แต่ทว่า ความรักที่ไม่ได้ต้องการที่จะครอบครองหรือเป็นเจ้าของคนที่เรารักนั้นเป็นสิ่งที่น่ายกย่อง เพราะถ้าหากเรารักใครสักคนด้วยใจที่แท้จริงโดย ไม่หวังที่จะได้ครอบครองเขา ได้เห็นเขาหายใจอย่างปลอดโปร่ง ได้เห็นเขาหัวเราะได้อย่างเต็มที่ ได้เห็นเขามีความสุขโดยที่ความสุขนั้นอาจไม่ได้มีเราอยู่ด้วยตรงนั้นก็ตาม ฉันอยากจะรู้ว่าจะมีสักกี่คนที่ทำได้แบบนั้น ซึ่งฉันก็ไม่อาจแน่ใจว่าฉันจะทำเช่นนั้นได้หรือไม่ แต่ฉันคิดอยู่เสมอว่าหากวันใดฉันทำได้ฉันคงเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุดคนหนึ่งของโลกเลยทีเดียว มีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำเพื่อใครสักคนที่เรารัก ใครสักคนที่เราอยากเห็นเขามีแต่รอยยิ้มและความสำเร็จ ...
728 days ago
เคยได้ยินเรื่องอยู่เรื่องหนึ่ง... มีผู้ใหญ่เขาเล่นกับเด็ก ผู้ใหญ่กำเหรียญอยู่ในมือ แล้วถามเด็กว่าอยากรู้ไหม ในมือของท่านมีอะไร ถ้าอยากรู้ให้เขกพื้น 5 ที เด็กก็เขกด้วยความอยากรู้ ผู้ใหญ่แบมือให้ดู เด็กก็ได้พบว่าเป็นแค่เหรียญธรรมดาเหรียญหนึ่งเท่านั้น ต่อมาผู้ใหญ่กำมืออีก แล้วถามอีกเหมือนเดิมว่าอยากรู้ไหมว่ามือท่านมีอะไร คราวนี้เด็กไม่สนใจ ไม่อยากรู้แล้วจริงๆ คือเมื่อเด็กได้รู้แล้วว่าในมือผู้ใหญ่เป็นแค่เหรียญธรรมดาเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษเลย เขาก็เลยไม่สนใจอีก... นี่แหละ คนเราก็เป็นแบบนี้ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา ไขว่คว้าเพื่อให้ได้รับรู้ เมื่อเราได้รู้แล้วว่ามันคืออะไร มันเป็น ยังไง เราก็ไม่สนใจมันอีก ถามว่าเหรียญในมือเปลี่ยนไปไหม ค่ามันน้อยลงไหม เปล่าเลย ค่าของมันเท่าเดิม ยังคงเป็นเหรียญๆเดิม ทั้งก่อนและหลังที่เราเห็น แต่ความรู้สึกของเราต่างหากล่ะที่เปลี่ยนไป ก็เป็นเพราะความรู้สึกที่เอื้อมไม่ถึงไปไม่ถึงนั่นแหละที่ทำให้เราเห็นคุณค่า ของสิ่งที่อยู่ไกล ต่อเมื่อได้สิ่งนั้นมาแล้วได้รู้จักแล้ว เราก็ไม่รู้สึกเป็นพิเศษอีก บางคนที่เราแอบประทับใจ หรือแอบปลื้มมานาน ...
734 days ago
สำหรับฉันแล้ว ก็ได้แต่เฝ้ามองอยู่อย่างนี้มาตลอด เก็บงำ ปิดบังความรู้สึกที่มีเอาไว้ข้างใน ฉันไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ แต่ที่ฉันรู้คือ สิ่งที่ฉันเป็นอยู่นี้มันมักจะทำร้ายตัวเอง อยู่เสมอ จนบางครั้งฉันเองก็อดที่จะสมน้ำหน้าตัวฉันเองไม่ได้ ไม่เคยเข้าใจว่ามันเพราะอะไร ฉันก็ยังคงเป็นแบบนี้อยู่ เคยคิดหลายครั้งว่าจะเปลี่ยนตัวเองซะทีแต่ก็ไม่เคยจะทำได้ กับความรัก หลายครั้งที่ฉันต้องเสียใจ แต่ฉันก็ยังคงมีมันต่อไป ฉันเคยคิดอยู่เสมอว่า "บางที่ฉันอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของใคร ฉันคงเกิดมาแค่ดูแลคนที่ฉันรัก" ฟังดูเหมือนน่าเศร้าแต่ฉันก็พยายามที่จะมีความสุขกับมัน ไม่อยากอ้อวอนต่อเทวดา หรือ อะไรทั้งนั้น แต่ถ้าหากคนที่ฉันรัก รักฉัน เหมือนกับที่ฉันรักเค้า มันคงดีไม่น้อย แต่ว่ามันจะมีซักกี่คนที่โชคดีแบบนั้น แต่ฉันว่าอาจจะไม่ใช่ฉัน ที่โชคดีแบบนั้น กับเพื่อนที่ฉันรัก ฉันสามารถทำได้ทุกอย่าง เท่าที่ใจฉันมันยังทนไหว แม้กระทั่งจะเป็นคนที่ฉันชอบมากมายก็ตาม ฉันก้าวออกมา จากจุดเดิม ต้องทำเฉยเมยกับคนที่ฉันอยากอยู่ใกล้ ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน ...
