Content Preview: rss
68 days ago
จิตใจผูกพยาบาท ไม่เคยลดทิฐิ มีแต่ความแค้น และไม่รู้จักให้อภัย ฉันคิดว่ามันก็เปรียบเสมือนกับบ้านที่เราอยู่อาศัย ความแค้น ก็เหมือนกับขยะ ที่วางรกอยู่ในบ้าน หากเราไม่กำจัดมันทิ้ง บ้านของเราก็จะไม่น่าอยู่ อยู่ไปก็ไม่มีความสุข แถมขยะยังส่งกลิ่นเหม็นรบกวนจิตใจ เผลอๆ ทิ้งไว้นานๆ ย่อยสลายกลายเป็นสารเคมี ระเหยกลายเป็นพิษทำให้เราเสียสุขภาพ มาถึงตอนนี้ อาจจะคิดว่า แล้วจะเก็บขยะไว้ทำไม? ในกรณีที่เราไม่ใช่คนเก็บขยะขาย เราเป็นคนธรรมดาทั่วไป ขยะ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรกับเรา เหมือนความแค้น เก็บไว้แล้วมันได้อะไร เก็บไว้แล้วทำให้บ้านเราสะอาดน่าอยู่ขึ้นมั้ย? เก็บไว้แล้วทำให้คนที่เราแค้น เค้ารู้สึกเป็นทุกข์บ้างขึ้นรึเปล่า? ไม่ใช่ตัวเราเองหรอกหรือ ที่ต้องรู้สึกแย่กับสิ่งที่เราเก็บเอาไว้เอง คนหลายคน รักความสะอาด อยากอยู่ในที่ๆ สะอาด มีแต่คนดีๆ ได้รับการกระทำดีๆ จากคนรอบข้าง ได้รับการให้เกียรติจากคนภายนอก แต่จิตใจของเค้า กลับเต็มไปด้วยความพยาบาท ความอคติ ถ้าเขาลองละวางความแค้นเคือง คิดเพียงแต่ว่า "ไม่เป็นไร" "ให้อภัย" ...
179 days ago
คงไม่มีใครเข้าใจฉัน เท่ากับตัวฉันเอง ไม่รู้จะไประบายกับใครแล้ว ... เธอหายไปอีกแล้ว เธอเคยสัญญาไว้ว่าเธอจะไม่หายไปแบบนี้อีก เธอรู้มั้ยว่า การเงียบหายไปของเธอ ทำให้ผู้หญิงคนนี้เป็นทุกข์เอามากๆ ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ส่วนไหนของกระบี่ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร สบายดีรึเปล่า ฉันขอโทษ วันนี้ฉันตั้งใจทำงานมาก ไม่อยากให้อาการป่วยทำให้ฉันทำงานได้ไม่ดี ฉันเลยไม่ได้นั่งเฝ้าโทรศัพท์ เลยไม่ได้รับสายเธอหลายอัน แต่สุดท้ายเราก็ได้คุยกัน เธอมีเรื่องทุกข์ใจ ฉันช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่ปลอบใจ ฉันอยากไปอยู่ใกล้ๆ เธอ ตั้งแต่ 4 โมง ครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน แล้วเธอก็หายไป ฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไรอยู่ เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนฉันเลิกงาน จนฉํนกลับบ้าน ฉันโทรหาเทอ แต่เทอก็ไม่รับ ฉันพยายามคิดว่าเธอคงหลับ เธอคงกินข้าว เธอคงอาบน้ำ เธอคงงานยุ่ง เธอคงลืมเปิดเสียง เธอเลยไม่ได้ยินที่ชั้นโทรหาหรือส่งข้อความหา .. เธอคงออกกำลังกาย วิ่งอยู่ หรือยังไง ฉันไม่รู้ ฉันคิดถึงเธอมาก และเป็นห่วงเธอมากๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอพกยาไปด้วยรึเปล่า เวลาเธอปวดท้อง เธอจะมียากินมั้ย ...
199 days ago
13 พ.ค. วันพุธ วันแรกที่ทำให้คนอย่างฉันได้รู้จักและเข้าใจ สภาวะการรอคอยที่ยาวนาน และทรมานมากที่สุดในชีวิต โดยปกติแล้วฉันเป็นคนใจร้อน รออะไรไม่ค่อยได้ ไม่ว่าจะพ่อแม่ เพื่อน หรือว่าใคร ฉันมักจะหัวเสียทุกครั้งที่จะต้องรอ .. และต่อให้ต้องรอ ฉันก็จะหมดความอดทนกะมันไม่ช้าก็เร็วทุกที แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ เพราะสิ่งที่ฉันกำลังรอคอย มันไม่ใช่รอความรู้สึก หรือคำบางคำจากใครซักคนเหมือนที่เคย แต่มันเป็นการรอคอยการกลับมาสู่อ้อมอกของชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาได้เอาชีวิตไปเสี่ยงในที่ๆ ฉันไม่สามารถไปช่วยเหลือเขาได้เลย 4 วัน แล้ว ที่เค้าอยู่ห่างจากฉันไปไกล เพียงแค่ไม่กี่สัปดาห์ที่เราเคยห่างกัน อยู่กันคนละเมือง อยู่กันคนละที่ แต่ครั้งนี้ นอกจากจะอยู่ไกลจนสุดชายแดนแล้ว เขายังไปอยู่ในที่ไม่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยความเสี่ยง และความพร้อมที่จะหักล้างกันได้ สิ่งเดียวที่ทำให้อุ่นใจ คือ เสียงของเขาที่โทรศัพท์มาหา หรือการส่งข้อความมาทักทายในแต่ละช่วงเวลาต่อวัน ด้วยวิธีการอันยากลำบาก เพราะเข้าใจว่าที่ๆ เขาไป มันไม่มีสัญญาณ แต่เค้าสัญญาว่าเค้าจะพยายามติดต่อกลับมาเพื่อให้ฉันสบายใจ ...
