Content Preview: rss
827 days ago
... เคยมีคนบอกไว้ว่าช่วงแห่งความสุขมันมักจะสั้น... ... แต่ว่าช่วงเวลาอันแสนสั้นนั้นมันก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความทรงจำที่ดี ... ไปลพบุรีเพื่อไปเรียนรู้การทำผ้ามัดหมี่ สิ่งที่ได้กลับมานั้นไม่ใช่แค่เพียงผ้ามัดหมี่ แต่เป็นความรักและผูกพันธ์ของเพื่อนที่หาได้ไม่บ่อยนัก น้ำใจจากชาวบ้านที่ซึ่งไม่ได้มีอันจะกินซักเท่าไหร่ มันมีมากจนเทียบไม่ได้กับน้ำใจที่เหือดแห้งของคนเมืองที่มีอันจะเหลือกิน กับข้าวบ้านๆถ้าได้นั่งกินพร้อมกับเพื่อนที่รู้ใจแล้ว มันก็อร่อยกว่าอาหารแพงๆตามภัตตคารเป็นไหนๆ ช่วงเวลาดีๆที่แสนสั้น แต่...อื้ม อย่างน้อยๆมันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีๆ จิงมั๊ย ************************************************** . . . ช่ ว ง เ ว ล า ดี ๆ ที่ มี กั บ เ ธ อ ค น นี้ จ ะ เ ป็ น ช่ ว ง เ ว ล า ดี ๆ ที่ จ ะ ไ ม่ ย อ ม ใ ห้ ผ่ า น ไ ป ใ ค ร เ ล่ า เ ล ย จ ะ รู้ ว่ า สั ก วั น คุ ณ จ ะ พ บ ใ ค ร สั ก ค น ที่ ไ ม่ ต้ อ ง เ ดิ น ผ่ า น ห า ก วั น นั้ น ไ ด้ ล อ ง ห ยุ ด ดู เ พื่ อ พ บ กั น . . . ... กับป้าบัว ...
851 days ago
. . . " เ ฮ้ ย ! ! ! ไอ่ก้อนไปแดกข้าวป้าตู่กัน. . . " เสียงใครไม่รู้ตะโกนมาตอนเพิ่งลงจากรถ 91 เกือบทุกเช้าที่กุมาโรงเรียนแต่เช้า แต่แทบไม่มีซักวันเลยที่กุจาเข้าโรงเรียนก่อนเสียง Labor Omnia Vincit... ไม่แปลก เพาะพวกเมิงก็ไม่ค่อยทันเหมือนกุอะแหละ ทุกเช้าไม่ใครก็ใครจะต้องชวนกันออกไปกินข้าวหน้าโรงเรียน ไม่ป้าตู่ก็เจ๊หวี ร้านมืด แล้วก็ร้านอื่นๆ สันหากันกินมาไม่มีหยุด ข้าวโรงอาหารอร่อยๆก็ไม่มีคัยคิดจะกินกัน พอกินเสร็จก็ยังไม่รีบเข้าโรงเรียนกันนะต้องนั่งรอให้ใกล้เวลา7.40 แล้วพวกเราก็ต้องรีบวิ่งตาลีตาเหลือก เพื่อจาไปให้ทันเพลงLabor พอเข้าแถวพวกเราก็คุยกันชิบหาย เหมือนไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นปีทั้งๆที่เมื่อวานเย็นเพิ่งเตะบอลแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านไปนอน "นี่...พวกแกจะคุยกันให้ตายห่าไปข้างเลยใช่มั๊ย คุยกันได้ทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อมั่งหรือไงไอเด็กพวกนี้นี่..." เสียงคุ้นๆที่ได้ยินทุกวัน พอหันไปก็เห็นมีสบัวยืนตะโกนด่า เป็นภาพซ้ำๆเดิมๆที่เห็นเป็นประจำทุกวัน แต่ก็ไม่มีคัยเลยซักคนที่กัวแกด่า เงียบไปซักพักก็หันกลับมาคุยกันใหม่ พอหลังเคารพธงชาติ สวดมนต์แล้ว ...
1468 days ago
" .....เวลาที่ผ่านมา กุบอกได้เลยว่ากุมีความสุกมากทีได้ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนเดียวกับพวกมึงทุกคน อาจจามีความทุกข์บ้างในบางเวลา แต่เราก็ปรับความเข้าใจกันได้ เป็นเรื่องธรรมดา ห้อง 6 ในชั้นมัธยมต้น สำหรับกุคิดว่าเป็นห้องที่ดีที่สุด เพราะห้องนี้ได้สอนอะไรต่อมิอะไรมากมายให้กับพวกเราทุกคน ห้องนี้ดีกว่าทุกห้อง ห้องนี้มีทุกอย่างในชีวิตวัยรุ่น ไม่ว่าจะการเรียน กีฬา ดนตรี เพื่อน ความทุกข์ ความสุข สิ่งที่ชอบและไม่ชอบ ครูที่ดี ครูที่ขี้บ่น ครูที่เข้าใจเรา ครูที่รักพวกเรา และความสามัคคีในห้องเรา วันเวลาอันมีค่าได้ผ่านมา มันหล่อหลอมชีวิตในวัยรุ่นของพวกเราทุกคนให้เป็นไปในทางที่พวกมึงต่างก็ชอบหรือไม่ชอบบ้างก็แล้วแต่ พวกมึงทุกๆคนที่เป็นเพื่อน ไม่ว่าใครจะเดินผ่านไป หรือใครที่จะเดินผ่านมา แต่พวกมึงได้เข้ามานั่งอยู่ในหัวใจของกุแล้ว กุขอบอกแบบไม่อายเลยว่า กุรักพวกมึงทุกคน ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเห็นหน้าพวกมึงอีกในม.4 แต่มันคืออนาคนที่เราไม่สามารถทำนายได้ แต่เราสามารถสร้างมันได้ด้วยมือของพวกมึงทุกๆคน อนาคนเราเป็นคกำหนดเอง เป็นคนกำหนดเส้นทางเดินของตัวเอง ...
1498 days ago
เพิ่งจาทำspace คั้งแรก ทำม่ายค่อยจะเป็น เห็นคนอื่นทำกันสวยๆทั้งนั้นเลย ทำได้แค่นี้แหละเก่งแล้ว ก็อยุ๋บ้านพอดีมันไม่มีไรทำก็เลยมาทำเล่นๆ เอาเพลงมาให้ฟังด้วยแหละ เพาะดี ไปหาซื้อมาฟังดิ LIPTA เพาะทั้งอัลบัมเลย ลองฟังดูนะ *คัยทำspaceเก่งๆมาช่วยสอนมั่งดิ...
