Content Preview: rss
1284 days ago
และแล้ว ก็ได้กลับหอซักที จะดีใจหรือเซงดีเนี่ย เฮ้อ บอกอารมณ์ตัวเองไม่ถูก ถึงหอ msn ก็เล่นไม่ได้แฮะ แต่ตอนนี้ก็เล่นได้แล้ว แต่มันก็ไม่ต่างกับตอนเล่นไม่ได้เท่าไหร่ เฮ้อ ผ่านเพียงวันเดียว พวกเราก็ได้งานทำแล้ว นั้นก็คือการทำป้าย Cutout โอ้ว ไม่เท่าไหร่ๆ แต่เอ๋ พวกเพื่อนๆเขาต้องการให้ ทันวันสัมภาษณ์รุ่นน้อง นิ โอ้ย เหลือไม่กี่วัน พวกผมจึงต้องทำๆ ทำให้ทันวันสัมภาษณ์รุ่นน้อง จากที่วันแรกได้ตื่นสาย กลับต้องมาตื่นเช้าเนี่ยสิ การทำงานก็เป็นไปเรื่อยๆ เพื่อนๆทำเป็นส่วนใหญ่ ส่วนข้านั้นเหรอ เรื่อยๆ เอิ๊กๆ รู้สึกเลวแฮะ กินแรงเพื่อน ก๊ากๆ จริงๆแล้วก็ช่วยกันทำ ใครพอทำไรได้ก็ทำละนะ ตื่นเช้านั่งทำป้าย ตกเย็นเตะบอล อิๆ เป็นไปแบบนี้อยู่สองสามวัน จนถึงวันที่ 7 วันที่น้องมาสัมภาษณ์ นั้นแหละวันที่ พวกเราตื่นเช้าไปวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้นะ ต้องออกไปตั้งป้าย ไอ้รุ่นน้องก็มากันซะเช้า ไม่รู้คณะไรบ้าง รุ่นพี่บางคนยัง ไม่ตื่นเลยเฮ้อ พอสายๆ เราก็ไปเหล่น้อง เฮ้ย ไม่ใช่ ไปดูน้อง บ่ายก็ไปดู x-เม็น (โปสเตอร์มันเขียนแบบเนี่ย) ที่หัวหิน โอ้ว หัวหินสถานที่อันน่าจดจำ ...
1294 days ago
กลิ่นดินที่ลอยครุกรุ่น ความสุข ความอบอุ่น ตัวข้าสัมผัสมันได้ สายลมที่หอบพัดความรู้สึกมา ข้ารับรู้มันได้ ท้องฟ้าเริ่มคลึ้ม ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ฝนที่เริ่มปลอยลงมา หนักขึ้น หนักขึ้น แล้วก้หนักขึ้น สายฝนที่กระทบกับวัตถุ ซ่า ซ่า ซ่า.................. ลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ตัวข้านั่งทำตัวเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้อง ดูทีวี ฟังเพลง เล่นคอม เฮ้อ...ช่างน่าเบื่ออะไรเยี่ยงนี้ ข้ามองออกไปลอดผ่านช่องหน้าต่าง ผ่านสายฝน จนถึงหมู่เมฆที่เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ตามกระแสลมที่กำลังพัดอย่างบ้าคลั้ง เปรี้ยง เส้นสี่ฟ้าๆขาวๆ (ข้าว่างั้นนะ) ฟาดผ่านสายฝนลงมาสู้พื้นดิน เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง สายตาของข้ามองดูฝนหรืออาจจะเรียนพายุฝน อย่างตื่นเต้น ใช่ตื่นเต้น แต่มันคงไม่ใช่เวลานี้ สายฝนที่ตกลงมา มันทำให้ข้าเศร้า ลมที่พัดอย่างบ้าคลั้ง มันทำให้เหงา สายฟ้าที่ฟาดผ่าน มันทำให้ข้าเจ็บ ความรู้สึกเรานี้คือสิ่งใดกันแน่ ทำไมสิ่งเรานี้ถึงทำให้ข้ารู้สึกเช่นนั้น ทั้งๆ ที่ก่อนที่ฝนจะตกลงมา ตัวข้ารู้สึกมีความสุข ทำไม ทำไม สายฝนเริ่มซาลง ลมก็พัดช้าลง สายฟ้าก้ไม่ฟาดอีกแล้ว ...
1303 days ago
ตัวข้า นี้คือ ตัวข้าเหรอ เสียงนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อข้าคิดถึงเรื่องเก่า ข้าไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะเป็นแบบนี้ ข้า ข้า ....ข้า เพียงแต่หวังว่าถ้าครั้งใด ดวงดาวส่องสกาวไปทั่วท่องฟ้า ผืนดินได้โอบอุ้มตัวข้าด้วยความห่วงใย ข้าจะไม่เปลี่ยนแปลงและจะมอบชีวิตนี้ให้แกดวงดาวดวงนั้น ข้าขอสัญญาต่อผืนดิน และแล้ววันนี้วันที่ ผู้คนมากมายได้มาพบปะ ตัวข้าได้เจอดวงดาวดวงนั้นส่องสกาวอยู่ตรงหน้า และวันที่ข้าจะทำตามสัญญา ก็มาถึง และแล้วกาลเวลาผ่านไป ผ่านไป แล้วก็ผ่านไป จิตใจข้าเริ่มสับสน เสียงลมพัดผ่านไป ...สัญญาที่ข้าให้ต่อผืนดินกับพัง ลงด้วยน้ำมือข้า ข้าช่างไร้ซึ้งความเป็นคนเสียจริง 555+ เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่าน ตัวข้าคิดขึ้นได้ ข้าได้ออกตามหาดวงดาวดวงนั้นอีก แต่มันคงสายไปเสียแล้ว ดาวดวงนั้นคงไม่มาส่องแสงให้ข้าอีกแล้ว ...ความเจ็บปวดของข้ามันกำเริบขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้วอาการนั้นก็ได้กลับหายไปเมื่อดาวดวงนั้น กลับมาส่องแสงให้ข้าเห็นอีกครั้ง ถึงมันอาจจะไม่สว่างเหมือนเมื่อก่อนก็เถอะ เนิ่นนาน กับแสงของดาวดวงนั้น ข้ากลับได้พบดาวดวงใหม่ ที่ส่องแสงขึ้นอีกครั้ง ...
