Content Preview: rss
703 days ago
เส้นหลายเส้นเป็นเส้นสาย ลายต่อลายเป็นลวดลาย คนกับคนเกิดความสัมพันธ์ เธอๆ ฉันๆ และคนอื่นๆ (อีกมากมาย)
704 days ago
เช้าวันหนึ่งผมพบตัวเองบนรถไฟ นานมากแล้วที่ไม่ได้แนบก้นลงบนหลังของเจ้าม้าเหล็ก บรรยากาศเก่าๆ หวนคืนมาให้นึกระลึกถึง กลิ่นเหล็กและเสียงโครมครามดังอยู่ตลอดเวลาที่เกือกของม้าตัวนี้กระทบกระแทกลงบนรางวิ่งของมัน คนขายไก่ย่างข้าวเหนียวดูจะเป็นภาพคุ้นชิน เสียงเรียกให้ลองลิ้มชิมของผลไม้ที่อร่อยที่สุด อย่างน้อยๆ ก็ที่สุดบนขบวนรถไปนี้ หนุ่มสาวที่นั่งแอบอิงบนม้านั่งไม้หลังตรง มันคงนุ่มสำหรับพวกเขาทีอยู่ในห้วงเวลาของความสุขสม ลมหนาวโชยผ่านช่องลมเล็กๆ ตามข้อต่ออวัยวะของม้าตัวนี้ สร้างความเหน็บหนาวให้ใครบางคนที่นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งไม้ ผู้คนหลากหลายขึ้นและลงผลัดเปลี่ยนเมื่อเจ้าม้าตัวนี้เทียบท่าชานชลาระหว่างทาง ภาพที่มองเห็นเหล่านี้หวนให้นึกถึงนิยายเรื่อง หลายชีวิต ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช แม้ว่าพาหนะจะแตกต่างกันไป แต่ชีวิตผู้คนที่ผ่านเลื่อนไหลไปมาบนคลองจักษุในขณะนี้ก็ชวนให้นึกถึงเรื่องราวของพวกเขาแต่ละคน อย่างไอ้หนุ่มนักดนตรีที่ยืนสูบบุหรี่บนข้อต่อระหว่างขบวน สายตาที่ทอดยาวออกไปชวนให้รู้สึกว่า เสียงเพลงบ้านเกิดนั้นเรียกหาเขา ...
706 days ago
บันทึกเรื่องราวในห้องเล็ก วันจันทร์ที่ 17 ธันวาคม 2550 ห้องบัวตอง, ยูนิเซิฟ มช. วันจันทร์ที่ผ่านมา การเดินทางเนิ่นนานในต่างแดนทำให้เหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะเดินทางรวดเดียวถึงมหานครกรุงเทพ ผมจึงตัดสินใจหยุดตัวเองให้เคลื่อที่ช้าลงที่เชียงใหม่เป้นการปรับตัวกับความเป้นเมืองไปในตัว แต่จังหวะเวลาช่างพอเหมาะพอเจาะ เมื่อทราบข่าวว่ากลุ่มภาคีคนฮักเจียงใหม่ ได้จัดการเสวนาเกี่ยวกับการสร้างหอดูดาวบนดอยอินทนนนท์ เนื่องจากเวลาที่มีอยู่เหลือที่จะฆ่ามันให้หมด ผมจึงโยกย้ายร่างกายไปนั่งฟังเสวนาในครั้งนี้กับเขาด้วย บรรยากาศยามบ่ายของเมืองเชียงใหม่ช่างเป็นใจให้หาที่หลบมุม เพราะแดดร้อนแรงแม้อยู่ในช่วงฤดูหนาวนั้นทำให้ผิวบางๆ เริ่มมีอาการแสบคันขึ้นมาบ้างแล้ว ห้องเล็กๆ ชื่อบัวตอง ไม่มีสีเหลืองเช่นสีดอกไม้สวยที่เป็นวัชพืชที่คนนนิยมมากที่สุด ห้องนั้นนิ่งงันในยามบ่ายต้นๆ คนยังคงไม่หนาตา ที่นั่งท้ายสุดของห้องคงเป็นพื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับคนนนอกวงอย่างผม ไม่นานนาทีต่อมาคนเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ จนผมเป็นคนในวงไปเสียแล้ว ...
737 days ago
เจ้าทุ่งเจ้าท่า เจ้าป่าเจ้าเขา หน้าหนาวย้อนเข้ามาเยือน ทุ่งทองทาบทับประดับดิน ถึงเวลาร้องเพลงเกี่ยว นั่นอ้ายเสี่ยวบ้านเหนือ มาเรือถือเคียวรอลงแขก โน่นไอ้หนคนบ้านใต้ จอดควายใต้ต้นมะขาม นี่แม่รื่นขวัญใจอ้ายชมคุยขรมเรื่องเตรียมอาหาร นานี้วันนี้ นาโน้นวันหน้า ผลัดเปลี่ยนไปมาเอามื้อเอาแรง สองแขนเจ้าเท่านั้นออกแรงควั่นเกี่ยว เรียวแขนบางเจ้าย่างกระฉับกระเฉง ทุ่งทองหน้านี้เป็นชีวีของเรา ขอบคุณเจ้าเขา เจ้าทุ่งท่านาดอน รอเถิดอีกสักนิดนึงก่อน ข้าจะแต่งต่อนเนื้อผักถวาย แต่คืนนี้เดือนหงายจะร้องรำกำเคียว เกี่ยวเถิดนะแม่เกี่ยว อย่ามัวเหลียวเอี้ยวชะเง้อ ไอ้หนุ่มหน้าเซ่อดันมองไม่เห็น ว่าสาวหน้าเป็นเจ้าช้อนตาชายมา รื่นเริงรักร้องเพื่อนพ้องชาวนา ค่ำนี้คืนนี้หนาสีทองยังทาบทาผืนดิน
758 days ago
กาลครั้งหนึ่งที่ยังมาไม่ถึง กาลครั้งหนึ่งที่ยังมาไม่ถึง ในเมืองหนึ่งที่พิลึกพิลั่นและประหลาดล้ำ เมืองที่ต้นไม้กลายเป็นสีอื่นๆ ที่ไม่ใช่สีเขียว ทั้ง ดำ ม่วง แดง ส้ม ฟ้า หลากสีหลายสรรค์ ที่ประหลาดกว่านั้นแต่ไม่แปลกก็แค่ไม่มีสีเขียว ในเมืองเมืองนั้นยังมีพระราชาองค์เดียวและพระราชินีองค์เดียว ที่เมืองอื่นๆ เคยมี พระราชาสวมเสื้อแปลกประหลาด พระราชินีเองก็เช่นกัน ยิ่งกว่านั้นที่ประชาชนก็แต่งกายประหลาดเหลือไม่แตกต่างกัน แต่ไม่มีใครสักคนใส่เสื้อที่มีแขน และใส่กางเกงที่มีขา เสื้อผ้าล้วนแต่ดูพิกลพิการ แต่ผู้คนนั้นสมบูรณ์ ทุกอย่างยังครบถ้วนทั้งหู ตา จมูก ปาก และอวัยวะอื่นๆ ต่างก็ไม่ต่างจากที่คนในกาลครั้งหนึ่งนานมาเคยเป็นและเคยมีอยู่ ในเมืองหลากสีร้อยแสง พระอาทิตย์ขึ้นในทิศทางที่ใครก็ตามอยากจะให้ขึ้น และพระจันทร์เองก็ทั้งเต็มดวงและเว้าแหว่งเป็นเสี้ยวสวยเท่าที่ใครและใครอยากจะให้เป็น ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองเหมือนจะเป็นอย่างไรก็ได้ที่ผู้คนต้องการ เพียงใครนึกคิดอย่างไรสิ่งนั้นก็ดูจะเป็นไปอย่างนึกคิด ผู้คนล้วนสนุกสนานเพราะไม่มีใครชอบความทุกข์ แม้จะช่วงเวลาไหน ...
