Add to My MSN

Click OK to add this content

Content Preview: rss

176 days ago

ช่วงนี้ลองท่องเวปดูเรื่องราวเกี่ยวกับขนมต่างที่คนไทยรู้จักในไต้หวันแล้ว เห็นว่าคนไทยรู้จักขนมไต้หวันเยอะมาก ฉันก้อเลยไม่แน่ใจว่าจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับขนมอะไรที่ไม่ซ้ำกับคนอื่นให้แกดี มันยากนะเนี้ย เพราะว่าขนมของกินที่เราชอบไม่ว่าจะเป็นทาโกยากิ ติ่มซำ ผีผา ไส้กรอกปิ้ง กวานตง เถียนปู๋ล่า ซาเปา ไก่ทอดไม่มีกระดูก ปลาหมึกยักษ์ปิ้ง หอยปิ้ง เห็ดยักษ์ปิ้ง มันฝรั่งปิ้ง บัวลอยไต้หวัน น้ำแข็งไสไต้หวัน ผลไม้เชื่อมถังหูลู่ เกี๊ยวซ่า ซวนล่าทัง หรือแม้แต่เบเกอรีต่างๆ ก็มีคนเคยไปชิมมาแล้วทั้งนั้น ฉันก้อเลยยังไม่รู้ว่าจะหยิบยกของกินอะไรที่น่าสนใจ จนกระทั้งผ่านมาเห็นขนมชนิดนี้ในไต้หวัน เป็นขนมลูกกวาดชื่อว่า 佐久間糖七味糖 ภายในบรรจุลูกกวาดเจ็ดชนิด ที่จริงที่เมืองไทยร้านเจ๊เล้งมีขายอยู่เหมือนกัน แต่ที่อยากเล่าถึงขนมชนิดนี้ก็คือว่ามันเป็นผลิตภัณฑ์ที่สมัยเรายังเป็นเด็ก เคยเห็นแต่ในจอทีวีแล้วอยากได้ จนกระทั้งมาอยู่ไต้หวันจึงได้มาเห็นขนมของจริงแล้วได้ลองชิมจริงๆ มันกระแทกในความรู้สึก ทำให้ซาบซึ้งในรสชาดแห่งวันวานได้เป็นอย่างดี ในระหว่างสงครามที่ญี่ปุ่นกำลังจะพ่ายแพ้ ...

ดวงดีเพราะข้างในดี

252 days ago

มันก็นานมากแล้วนะที่ไม่ได้ตั้งใจเขียนบันทึก รู้สึกประหลาดๆอยู่เหมือนกันที่พิมพ์ภาษาไทย คงเพราะเคยชินกับการพิมพ์ภาษาจีนละมั้ง วันนี้มีเรื่องอยากเขียนเพราะว่าเมื่อวานไปดู slumdog millionaire มา อืม ที่เมืองไทยวิจารย์หนังเรื่องนี้ว่าดีทีเดียว ก็เลยทำให้ฉันสนใจ จนกระทั่งตัดสินใจไปซื้อหนังสือQ&Aมาอ่าน เพื่อให้เข้าใจเกี่ยวกับเนื้อหาของหนังดียิ่งขึ้น ก่อนจะมาเป็นหนัง slumdog millionaire ผู้กำกับฯเอาโครงเรื่องมาจากนวนิยายชื่อ Q&A ของนักเขียนชาวอินเดียชื่อ Vikas Swarup บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของเด็กหนุ่มอินเดียที่เติบโตมากับสภาพสลัมในเมืองบอมเบ เขาสู้ชีวิตอย่างไม่ต่างจากคนในสลัมคนอื่น ขอทาน บริกร ล่าม คนใช้ เด็กชงเหล้า ทำงานในโรงหลอมเหล็ก ในหนังสือบอกเล่าชีวิตที่กำพร้าของ ราม มูฮัมหมัด โทมัส เปรียบเทียบได้กับการเป็นตัวแทนของสวะสังคม ส่วนเกินของสังคมเมือง ไม่มีใครต้องการ ซึ่งตัวเขาเองก็ดูเหมือนไม่ต้องการให้ใครมาสนใจตัวเขาเช่นกัน ราม มูฮัมหมัด โทมัส มีเพื่อนสนิทชื่อ ซาลิม (ไม่ใช่ ซาหลิม) ทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกัน และดูเหมือนจะมีแค่ซาลิมเท่านั้นที่ ราม มูฮัมหมัด โทมัส ...

taiwan diary

416 days ago

你好老朋友，你還好嗎？好久沒有給你寫信，你還記得我吧。記得我來臺灣的第一個月，很想念一個人，她人在泰國。當時我不知道該怎麽釋懷自己對她的感情，因此就突然寫信給你，對，時間過得真快，已經一年多了。可是現在，我覺得自己心情又回到那段很難過的時間，很難過很累，真的。我知道喜歡一個人要有耐心等待，我也希望我自己能表現出，她對我如何重要。從那天集聚勇氣面對著她講“我喜歡你”，到現在差不多一個月了，但我覺得我們越來越變成陌生人，我們之間越來越有距離感，我很難過。那天跟她告白，心裏有準備會被拒絕，但是她也沒有說什麽，她只對我說“謝謝你告訴我，這是我和你的秘密”，對，那時候我很高興自己不被拒絕，但是到了現在，我很難過。我累了，我不想每天在上網等待她什麽時候會上綫，該怎麽樣跟她打招呼，希望可以約一起吃飯或者看電影。也許因爲我是個沒有耐心的人，你問我想不想放棄嗎？其實，我要謝謝她，因爲喜歡她，我才學到很多東西。感情很複雜的，不簡單，而不要自私。我還有希望，我會等到她轉頭回來看我，等到一個男生可以等自己情人的等待，然後我會自己離開。謝謝你聼我的胡説八道，也祝福你新年快樂。我回家會跟你聯絡康定

สิ่งที่ได้มา

416 days ago

หวัดดีแก ฉันกลับมาไต้หวันได้เดือนนึงแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้เปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก อาจคงเพราะโตขึ้น(แต่คิดว่าแก่ลงว่ะ) ได้ไปเห็นอะไรๆมากมายในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา แกคงรู้แล้วว่าฉันไปขึ้นดอยมาเดือนนึง เมื่อหันกลับไปมองมัน ฉันพบว่าตัวเองมีความสุขมากกว่าตอนนี้ แม้ว่าตอนอยู่บนดอยนั้น ฉันกลุ้มใจเรื่องคิดหัวข้อวิทยานิพนธ์ไม่ออกก็ตาม ไม่รู้สินะ บางเรื่องในตอนนั้นที่คิดว่ามันหนักอย่างขุนเขา แต่พอมองย้อนกลับไปกลับเบากว่าขนนกซะอีก จิตใจของคนเรายากจะเข้าใจมันจริงๆนะ ขึ้นเชียงราย-เชียงใหม่คราวนี้เป็นหนที่สามแล้วตั้งแต่เรียนจบที่เกษตร แต่เป็นหนแรกที่ฉันรู้สึกว่าได้มาเห็นเมืองเหนือในอีกแง่มุมหนึ่ง ในฐานะบ้านของชาวเขาและแหล่งรวมประเพณีวัฒนธรรมจีน ลาว พม่า มอญ ชนกลุ่มน้อย ในที่เดียวกัน คือฉันมาเป็นอาสาสมัครน่ะ ขึ้นไปอยู่ตามโรงเรียนจีนบนดอย ได้สัมผัสเสน่ห์เมืองเหนือแบบบ้านๆชนบทตลอดตะเข็บชายแดน ฉันเพิ่งรู้ว่าข้างบนนั้นมีคนพูดภาษาจีนได้เยอะมากๆ ถึงแม้จะไม่ใช่ภาษาจีนกลางแต่ก็พอจะฟังกันออก ฉันรู้สึกเหมือนกับมาอยู่อีกประเทศนึงเลยล่ะ ...

我對泰北的感想

426 days ago

今年 7 月 15 日我到了泰北，在我的印象中，泰北是一個文化濃厚、風景不錯的地方，外國人或泰國人都喜歡到泰北旅行。我也很喜歡泰北的文化和風景，每年放假都想約朋友一起去泰北避暑。可是今年 7 月我來泰北的目的不一樣，因爲我想要認識這裡。去年，我的台大朋友陳文政介紹明愛會張正瑤老師給我，他說張老師在泰北服務了好幾年，從事師資培訓的工作。那時候的我很好奇，「她怎麽到泰北去教書呢？爲什麽不去曼谷教？難道泰北學生比曼谷學生喜歡上中文了？」我真不知道。張老師告訴我，跟著她走，就知道她們做的是什麽工作了。就這樣子，我們就約 7 月 15 日在清萊機場會合，然後我就跟張老師一起跨越我從來不知道的泰北神秘。在泰國學習時，我知道有很多雲南人在泰北、緬甸的邊界生活。以前因爲防禦共產主義侵略，泰國政府允許國民黨 93 軍在泰北邊界居住。可是我跟張老師他們一起觀察每一個學校和村子後才知道，這裡華人除了國民軍後代還有很多歷史脈絡來源，比如從中國跟緬甸逃難過來的、從軍營留下來的後代軍人、嫁給少數民族而定居在泰北等，所以泰北邊界的中華文化比較多元。我跟明愛會老師到泰北觀察華語學校，明愛會去泰北的目的是幫助本地華人保留中國文化，而我去泰北的目的則是觀察自己。身為一個泰國華裔，我覺得自己也有責任解脫泰國人的困境，尤其是泰國華裔的困境。但是我能做什麽呢？這真是一個很頭痛的問題。 7 月 15 日，我到了清萊機場，張老師和三四位老師朋友們來接我，那天我們到一個華人的民宿住。早上張老師說要去大同中學解決奇怪的問題，你們絕對想不到。你們是為了錢才來上學的嗎？我想應該不是，可是泰北本地老師來大同中學受培訓時，他們要錢，我們不給錢他們就不來上課。以前為鼓勵本地老師出來受教育培訓，因此有補助金錢給他們，但是臺灣的經濟不如以前了，每年捐款越來越少，此方法養成本地老師的壞習慣 ---- 明愛會不給錢就不想來受教育培訓。張老師花了很多時間解釋給本地人有關明愛會預算與經費的來源。 ...