Content Preview: rss
109 days ago
(มุมเหงาๆ ที่หาดนวด ณ เกาะล้าน) เมื่อวันที่ 1-3 สิงหา ที่ผ่านมา ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่เกาะล้าน จังหวัดชลบุรี ทริปนี้เราไปกัน 4 สาว มีฉัน ป่าน ยุ และกุ๊กไก่ เราออกเดินทางกันสายๆ โดยนัดกันที่อนุสาวรีย์ชัยฯ เพื่อขึ้นรถตู้ไปท่าเรือแหลมบาลีฮาย การเดินทางโดยรถตู้มีอุปสรรคนิดหน่อย ปกติจะใช้เวลาจากอนุสาวรีย์ไปท่าเรือไม่น่าเกิน 2 ชม. แต่เราใช้เวลามากกว่านั้น รถตู้ที่เราโดยสารไปดันพาเราหลงทาง เพราะคนขับเพิ่งขับเป็นเที่ยวแรก กว่าจะไปถึงท่าเรือก็เกือบบ่ายสองเข้าไปแล้ว เราเลยได้ลงเรือกันเที่ยวบ่ายสองโมงพอดี ใช้เวลาบนเรือประมาณ 40 นาที เราก็มาถึงเกาะล้าน เจ้าหน้าที่ของลมทะเลรีสอร์ทมารอรับอยู่แล้ว เราไปถึงบ้านพักด้วยสภาพหิวโซกันอย่างมาก ป่านเลยออกไปซื้อข้าวและขนมนมเนยกับเจ้าหน้าที่ ลืมบอกไปว่าเจ้าหน้าที่ของรีสอร์ทที่มาคอยช่วยเหลือเราชื่อ "น้องแหม่ม" สาวน้อยร่างใหญ่ ท่าทางกวนๆ แต่ใจดีและเป็นกันเอง ไม่ว่าจะถามหรืออยากได้อะไรแหม่มจัดให้ได้หมด เนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเราทั้ง 4 ...
292 days ago
เริ่มต้นปี 2552 นี้ ฉันก็ต้องเจอกับเรื่องเศร้า วันที่ 3 ม.ค. หลังจากที่กลับมาจากบ้านคุณยายตอนห้าโมงเย็น สักประมาณ ห้า ทุ่มกว่าๆ เห็นจะได้ เสียงโทรศัพท์เครื่องที่บ้านฉันดังขึ้น ฉันวางมือจากการช่วยแม่เตรียมเครื่องจะทำน้ำพริกเผาลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์ "ยุ้ย คุณยายแย่แล้ว ล้มนิ่งไปเลย" ปลายเสียงนั้นสั่นเครือ "ป้าดำ" นั่นเองเป็นเจ้าของเสียงนั้น "ใจเย็นๆ ค่ะป้าดำ" ฉันได้แต่พูดออกไปอย่างนั้น "คุณยายนิ่งไปแล้ว คุณยายนิ่งไปแล้ว" ป้าดำพูดย้ำอยู่อย่างนั้น "เดี๋ยวยุ้ยโทรบอกให้พี่ตั้มรีบไปดูนะคะ" ฉันนึกถึงพี่ตั้มได้คนเดียว เพราะน่าจะใกล้บ้านคุณยายที่สุด พอวางสายจากป้าดำ ฉันรีบโทรไปหาพี่ตั้มให้ช่วยไปดูที่บ้านคุณยาย แล้วก็โทรหาแชมป์ให้รีบตามไปสมทบ จากนั้นฉันก็รอให้พี่เอมารับฉันกับแม่ตามไปอีกทีหนึ่ง ระหว่างนั่งรถไปฉันภาวนาตลอดเวลาว่าคุณยายต้องไม่เป็นอะไร ก็แค่หกล้มเฉยๆ เดี๋ยวพาไปโรงพยาบาลก็ไม่มีอะไรแล้ว เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นเกือบตลอดทางที่ไป เดี๋ยวแชมป์โทรมาบ้าง เดี๋ยวพี่ตั้มโทรมาบ้าง ...
412 days ago
คุณเคยน้อยใจมั้ย? ตอนนี้ฉันกำลังเป็น... ที่จริงไอ้อาการน้อยใจเนี้ยฉันเป็นอยู่บ่อยๆ จนแทบจะเป็นเรื่องปกติของชีวิตฉันไปแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ มันเกินกว่าปกติ มันทำให้จิตตก คิดมาก ฟุ้งซ่าน พาลอยากฆ่าตัวตาย หลายเรื่อง หลายสิ่ง ในชีวิตของฉันตอนนี้ มันทำให้ฉันเกิดอาการน้อยใจ สับสน เบื่อหน่าย อยากหนีไปไกลๆ ไม่อยากเจอคนรู้จัก อยากอยู่เงียบๆ นอนนิ่งๆ ปล่อยใจ ปล่อยสมอง ไม่อยากคิดอะไร ไม่อยากคิดถึงใคร ไม่อยากรู้อนาคต ไม่อยากย้อนถึงอดีต อยากเล่า อยากบอกใครสักคน แต่อีกใจก็ไม่กล้า เพราะไม้รู้ว่าจะเล่าไปเพื่ออะไร ตอนนี้อยากแค่ " หลับไปโดยไม่ตื่นตลอดกาล"
477 days ago
ฉันเข้ามานั่งทำงานที่กระทรวงICT ได้เดือนหนึ่งแล้วค่ะท่านผู้ชม ชีวิตการทำงานที่นี่ก็ค่อนข้างเรียบง่าย ตามสไตส์ข้าราชการไทย ยังดีนะที่ฉันไม่ได้เป็นข้าราชการ หรือพนักงานราชการของที่นี่ ฉันเป็นพนักงานของบริษัทซูม ฯ แต่ต้องเข้ามานั่งประจำที่กระทรวงICT ในแต่ละวันฉันก็จะนั่งหน้าโน้ตบุค เปิดดูข้อมูลต่างๆ ในอินเทอร์เน็ต ยังดีที่ทางเจ้านายของฉันให้ฉันช่วยเขียนสคริปสารคดีวิทยุ มันเป็นงานที่ฉันถนัดมากกว่าการมานั่งรอรับคำสั่งจากข้าราชการงี่เง่าที่นี่ ข้าราชการที่ฉันเห็นว่าวันๆ ได้แต่นั่งนินทา แต่งตัว ออกคำสั่งกับคนอื่น แต่ขอบอกเลยว่า " สมองพวกSHE กลวงสุดๆ แถมโง่แต่อวดฉลาด " ฉันไม่ได้บอกว่าฉันเก่งขั้นเทพ แต่ฉันว่าฉันทำงานได้ดีกว่าพวก SHE แน่ๆ และที่สำคัญพวก SHE ก็ไม่ค่อยกล้าวุ่นวายกับฉันเท่าไร ซึ่งมันก็ดี ต่างคนต่างอยู่ รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองไป อย่ามายุ่งวุ่นวายกันมาก มันน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุด และมีความสุขที่สุดแล้ว ณ ตอนนี้
543 days ago
บ้านไม้ริมคลองบางกอกน้อย ที่ฉันเอยถึงนี้ไม่ใช่ที่ไหนหรอก ที่นี่คือ "บ้านคุณยาย" ของฉันเอง ที่จริงฉันคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี เพราะฉันอยู่ที่นี่เป็นบ้านหลังที่สองตอนเด็กๆ ทุกๆปิดเทอมฉันจะต้องมาอยู่ที่นี่ กับคุณยายเสมอ จำได้ว่าเราอยู่กัน2คนยายหลานในตอนกลางวัน เพราะป้าไปทำงาน และทุกๆวันฉันก็จะได้กินข้าวคลุกฝีมือคุณยายทุกเย็น พร้อมกับนั่งดูหนังจีนกำลังภายในไปด้วย กับข้าวที่คุณยายทำจะถูกคลุกรวมกันกับข้าวสวย เยาะน้ำปลาให้ฉันกิน ปลาทูบ้าง แกงจืดบ้าง หมูทอดบ้าง แล้วแต่ว่าวันนั้นคุณยายจะทำอะไร พอตกค่ำเรา2คน ยายหลานก็จะกางมุงนอนกันกลางบ้าน เวลาคุณยายอาบน้ำให้ฉันทีไร ก็จะเอาขมิ้นที่เป็นผงๆทาให้ฉันเสมอ ฉันจะตัวเหลืองๆเป็นประจำ แล้วเมื่อไม่นานมานี้ฉันก็ไปอยู่บ้านคุณยายมาอีก การไปคราวนี้ฉันตั้งใจที่จะไปอยู่ เพื่อหาความสงบให้กับชีวิต บ้านริมน้ำที่ไม่สามารถเดินทางได้ง่ายๆ นอกจากทางเรือ อากาศเย็นๆกับพื้นน้ำที่พลิ้วไหวเวลามีคลื่นจากเรือที่แล่นผ่าน ฉันไปคราวนี้หมดเวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งมองน้ำ มองฟ้า หาความสงบเงียบ ...
