Content Preview: rss
46 days ago
นี่เป็นภาพเจ้าเสือน้อย แมวน้อยของชั้นเอง (=^.^=) ในช่วงเวลานี้ที่เค้าป่วย ไม่มียารักษา ทำได้แค่การประคองไว้ ให้การจากไปของเค้าช้าลงแค่นั้นเอง U_U ชั้นหลอกตัวเองมาหลายวันแล้ว ว่าเค้ายังคงปกติ ทานอาหารได้ เดินมารับชั้นที่หน้าประตูเหมือนทุกวันที่ชั้นกลับจากที่ทำงานได้ ชั้นรู้สึกดีจัยมากทุกครั้งที่เห็นเสือน้อย วิ่งต้วมเตี้ยมออกมารับชั้นที่หน้าประตู ในขณะที่เค้าป่วย ก็จะมีหลายเสียงมาถึงชั้น บ้างก็บอกว่าอยู่ในการควบคุมของ G ไว้วางใจในG นะ อธ.เผื่อเค้านะ ชั้นก้อทำทุกอย่างนะ อธ.เผื่อ และส่วนลึกในใจชั้นก้อวางใจในG นะ บ้างก็บอกว่าเป็นรูปเคารพหรือป่าว...และยังมีอีกหลายเสียง สำหรับชั้น ณ เวลานั้นปฏิเสธทุกอย่างเลยก้อว่าได้ เพราะอะไรนะหรอ เพราะว่า ชั้นก็เป็นคนนึงที่วางใจในG นะ และชั้นก็ยังคงรับใช้G ปกติ ไปซ้อมร้องเพลง ไปโครงสร้าง แทบจะไม่ได้มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องไปเลยนะ นี่คือบางสิ่งที่ชั้นบอกตัวเอง หรือ การหลอกตัวเองดี ๆ นั่นเอง ชั้นรู้ตัวเองนะว่ากะลังหลอกตัวเอง เพราะว่าชั้นทำใจยอมรับมันไม่ได้นั่นเอง ทำให้ชั้นหลอกตัวเองอยู่เรื่อยๆ กระทั่งมะคืน (วันอาทิตย์) หลังจากชั้นไปหาหม่ำมี๋ ...
53 days ago
หลายวันนี้ ชั้นมักจะตื่นขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย ว่างเปล่า หดหู่ใจ เพียงเพราะว่า ชั้นมองไม่เห็นเจ้าแมวพุงกางของชั้น เค้ามักจะหลบไปนอนใต้เตียง ไม่ขึ้นมานอนบนเตียงนอนกับชั้น ชั้นพยายามจะดึงเค้ามานอนด้วยแต่ก็ทำไม่สำเร็จ ในขณะที่เค้าป่วย ชั้นกลับทำไรไม่ได้เลย ได้แต่นั่งมองด้วยความหดหู่ เดินไปลูบหัวเค้า ชั้นรู้สึก ชั้นช่วยอะไรเค้าไม่ได้ ชั้นได้แต่ถามคำถามในใจตัวเองว่า ชั้นควรจะช่วยเค้ายังไง และได้แต่บอกแมวน้อย แม้เค้าจะเข้าใจหรือไม่ ชั้นไม่รู้ ชั้นมักจะบอกเค้าเสมอว่า ชั้นจะอยู่ข้าง ๆ เค้า เราจะสู้ไปด้วยกัน ในความทรมานที่เค้าได้รับ ชั้นรู้สึกทรมานยิ่งกว่า หลายเท่านัก จนบางทีแม้แต่ห้องชั้นยังไม่อยากจะกลับไปเลย เพราะกัวว่ากลับไปแล้วจะเจออะไรก็ไม่รู้ ชั้นได้พยายามแล้วกับความชื่นชมยินดี หลายครั้งน้ำตาอยากจะไหล แต่ชั้นก็พยายามสกัดกั้นไว้ ไม่ให้ไหลออกมา มันเลยจุกอก ... จนไม่มีคำอธิบายใดๆ
60 days ago
วันนี้ชั้นรู้สึกเจ็บปวด รวดร้าว เสียใจ ลึก ๆ มันเป็นความรู้สึกที่ชั้นบรรยายออกมาให้ใครฟังไม่ได้ ถึงความเศร้า ความเสียใจที่จุกอยู่เต็มอกของชั้น วันที่ชั้นรู้ ว่าชั้นต้องสูญเสีย มันเร็วเกินไป จนตั้งตัวไม่ติด มันเร็วเกินไปสำหรับการสูญเสีย ระยะเวลาของการได้อยู่ด้วยกันมันสั้นมาก จนทำให้ชั้นไม่อาจทนรับความสูญเสียนี้ได้เลย มันก็แค่เมื่อไหร่ เท่านั้นเอง ที่เค้าจะจากชั้นไป ชั้นจะต้องอยู่และเผชิญความเป็นจริง ว่าไม่มีเค้าแล้ว ชั้นต้องกลับห้องไป ดูความว่างเปล่า หรอ?? ทุกครั้งที่มองหน้าเค้า ชั้นรับรู้ได้ถึงความรู้สึก ชั้นจึงพยายามเล่นกะเค้า พูดคุยกะเค้า อยากให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับชั้นและลูกน้อยของชั้น แม้จะแค่ 10% ที่เป็นความหวัง แต่ชั้นอยากได้มัน เพื่อเราจะไม่พรากจากกัน จะให้ชั้นทำใจอย่างไร จะให้ชั้นแบกรับมันยังไง ชั้นแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ความเศร้าลึก ที่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ มันทำให้ชั้นรับไม่ไหวแล้ว...
