Content Preview: rss
433 days ago
ว่าไง เราไม่ได้พูดคุยกัน ตั้งนาน ถ้ายังจำความได้เมื่อเกือบสามปีก่อน เรานั่งคุยกันเกือบทุกคืน มีเรื่องไรก็เล่าสู่กันฟัง มึงเป็นคนที่ทนความฟุ้งซ่านของกูได้ดีที่สุดเลย และรู้อะไรมั้ย มึงทำให้กูรู้ว่า การที่ได้พูดคุยกับคนอื่น ทำให้เราได้ฟังตัวเองมากขึ้น แต่มันก็ไม่เสมอไปหรอก ถ้าเรายังหาคนที่ ฟัง เราได้จริงๆไม่เจอ กูแม้งอาจดูเหมือนคนพูดเรื่อยเปื่อย ดูแม้งเว่อร์ พูดเชี่ยไร ก็เปนประโยคแปลกๆ ขี้อวด มีอะไรดีดี ก็อยากแบ่งให้ดู แต่บางคนเขาก็ไม่อยากดู ซะอย่างนั้น จนบางครั้งกูก็ไม่ค่อยอยากพูดอะไรกับใคร เพราะรู้ว่า เชี่ย เด็วกูก็เป็นขี้ปากมึง ไม่เอาดีกว่า ดวงตาแม้งเป็นหน้าต่างของหัวใจ จริงๆ บนสังคมนินทา วุ่นวายแบบนี้ กูก็มีมึงเนี่ยแหละที่รับฟังกูตลอดเวลา แม้เกือบสามปีที่กูคุยกับมึงน้อยลง เพราะกูมีคนที่เข้าใจกูเพิ่มขึ้น เออ คนเดียวนั่นแหละ นั่นก็มากแล้ว กูอยากจะยกเหตุผลแก้ตัวเดิมๆ เช่นว่า เฮ้ยไม่ค่อยได้เข้า space ว่ะ ...
467 days ago
วันนี้ ผมอ่านหนังสือ มันเป็นนิทานประกอบภาพ เกี่ยวกับการเดินทางของเด็กชายคนหนึ่ง บนรถไฟแปลกประหลาด ภาพประกอบดูเพลินตา สีสันสวยงาม แต่บทความยังดูธรรมดา ไม่จับจิตจับใจ แต่อย่างน้อย มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี สำหรับหนังสือเล่มแรกของนักเขียนคนหนึ่ง และนักเขียนคนนั้น คือผมเอง "Trip to the end of the world" จากเรื่องราวแรงบันดาลใจ หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต หนังภาพยนตร์ และบทความของเพื่อน หนึ่งเล่มสำหรับผม รางวัลของการก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก (แต่ ยัง คง เป็น หนึ่ง เล่ม สำหรับ ผม เท่านั้น)
521 days ago
ฉันพร่ำมองแต่ดวงดาว ดาวนับล้านเปล่งประกายเจิดจรัสเต็มท้องฟ้า หมุนสามร้อยหกสิบองศา ฉันก็มองเห็นแต่ดวงดาว ชั้นหลงไหลในแสงดาว แล้วคนธรรมดาอย่างชั้น จึงฝันที่จะไปหาดวงดาว ฉันจึงประกอบยานอวกาศมาจากเศษไม้ ขัดมันด้วยหินทราย เติมด้วยเชื้อไฟ แล้วดีดมันขึ้นสู่วงโคจร ระยะทางยังอีกไกลแสนไกล แต่ใครบางคนบอกว่าฉันอยู่ในอวกาศแล้ว แต่ใจชั้นบอกว่ายังไม่พอ ดวงดาวสวยงามยังคงอีกไกลสำหรับชั้น เชื้อเพลิงขับดันพุ่งหะยานออกไป ในอวกาศอันกว้างใหญ่ ...ดวงแล้วดวงเล่า ดวงแล้วดวงเล่า ฉันมีชีวิต ฉันมีพลัง ฉันจะทะยานไปอีกไกลแสนไกล
554 days ago
วันนี้ นั่งอยู่คนเดียวกับจอมอนิเตอร์ที่คุ้นเคย เป็นวันอากาศร้อนอบอ้าว ท่ามกลางการมาของฤดูฝน แม้แดดจะร้อนแรง แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว ในสภาพแบบนี้ โอ้ เพื่อนเอ๋ย เราเคยฝันถึงวันที่แสนหวาน ชีวิตมหาวิทยาลัยที่แสนมันส์ ไปไหนต่อไหนร่วมหัวชนใต้ มีกลุ่มเพื่อนรู้ใจ แบกเป้ เดินป่า กระโดดน้ำ กลางทะเลอันดามัน ผ่านมา5ปี .. เวลาเปลี่ยนไปอย่างน่าใจหาย ความว่างเปล่าได้ผ่านเข้ามาหลังจาก ทำตัววุ่นวายข้ามปีผ่านปี บางสิ่งบางอย่างได้หายไป... โอ้ เพื่อนเอ๋ย... พวกแกอยู่ไหน... ก่อนที่พลังแห่งวัยจะผ่านไป ฉันอยากได้ความทรงจำเหล่านั้นกลับมา... เรียนไอดีแสนลำบาก.. แม้ถึงจะเรียกเพื่อน แต่ลองนับนิ้ว ได้ไม่ยากเย็น
564 days ago
วันนี้ มีชายผู้เผลอเรอ เข้ามาพูดคุยกับผมอย่างเย่อหยิ่ง ขีดเส้นโยงต่อเนื่องเกี่ยวกับอนาคตของผม .... โอเคเลยไม่ต้องเป็นห่วง อีกหนึ่งปีข้างหน้า แกจะได้ทำงานในที่ซึ่งโด่งดัง มีชื่อเสียง ที่ซึ่งเป็นที่หมายปองของ ใครต่อใครหลายคน อาจจะพูดได้อีกว่า ที่ที่แกจะเข้าไปอยู่ มันคือปลาย ยอดของพีรามิด ในวงการธุรกิจ ที่ซึ่งขนานนามว่า "illusion" ชื่อแสนคุ้นหูของเอเจนซี่ชั้นนำ เงินเดือนเริ่มต้น พูดได้เลยว่า หาที่ไหนมากกว่านี้ ไม่มีอีกแล้ว อีกทั้งบรรดา คนที่รายล้อมแก ล้วนเป็นมืออันดับต้นต้น ของประเทศ ที่มีคนที่ถูกขนานนามว่าอัจฉริยะแห่งวงการสร้างภาพมายาเป็นหัวเรือนำทีม แก จะได้ทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความร่ำรวย อย่างไม่ต้องสงสัย... ผม นิ่งเงียบไปซักพัก ด้วยความสงสัยจึงถามเขาว่า แล้วผมจะต้องแลกเปลี่ยนอะไรกับสิ่งนั้น .... ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวแก เวลามียี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนเดิม แล้วแต่ว่าแกจะจัดสรรมันยังไง แต่แน่นอนว่า ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม แกก็ต้องแบ่งเวลาส่วนหนึ่ง ...
