Content Preview: rss
466 days ago
ฉันไม่เข้าใจ และเมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจด้วย ว่าทำไมคนเราถึงรักกันได้ ความรักมันเริ่มขึ้นจากตรงไหนกันแน่นะ? ถ้าไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ความร่วมกัน" แล้ว มันจะเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน เพราะฉะนั้นสิ่งที่ตัวฉันเป็นมาทั้งหมด มันก็เป็นแค่การหลงทางในความทรงจำกับความฝันสินะ เพราะว่ามันไม่สามารถเรียกได้เลยว่าความรัก แม้แต่การสมมุติก็ยังเป็นไปไม่ได้เสียเลย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันน่าเศร้ารึเปล่า ที่จนป่านนี้ตัวฉันก็ยังคงย่ำอยู่กับที่เดิม และไม่คิดจะเริ่มต้นด้วย เพราะว่ามันไร้ประโยชน์นะสิ ในเมื่อมันไม่มีความร่วมกันเลย... ด้วยเหตุนี้เอง แม้แต่บัดนี้ตัวฉันก็ยังคงไม่เข้าใจในความรัก และไม่เข้าใจแม้แต่หัวใจของตัวเองด้วย ... .. .
626 days ago
หลายคนคงจำได้ที่ว่ากันว่า "จามหนึ่งครั้งมีคนกำลังพูดถึง" "จามสองครั้งติดกันมีคนกำลังคิดถึง" "จามสามครั้งติดกัน...คนที่เราแอบรักจะชอบเราตอบ" ส่วนถ้าจามสี่ครั้งติดกัน... อันนี้ก็หมายความว่า . .. ... .... ..... .... ... .. . "เอ็งเป็นหวัดแล้วหล่ะ" (=__=)^ ป.ล. ไม่มีอะไรหรอก เอนทรี่นี้อัพตามประสาคนว่าง... ว่าแต่วันนี้เราจามไปทั้งหมดกี่ครั้งกันแน่เนี่ย? เพ้อเจ้อ เพ้อเจ้อ เพ้อเจ้อ เพ้อเจ้อแล้วก็เพ้อเจ้อ
723 days ago
เมื่อสัปดาห์ก่อน ชั้นทำยางลบหายอีกแล้ว แล้วก็ได้แต่คิดว่า ต้องซื้อใหม่อีกแล้วสิ... เพราะว่าชั้นชอบใช้ดินสอมากกว่าปากกา ปากกามันเขียนได้ชัดก็จริง...แต่ว่าพอเขียนลงไปแล้ว เวลาที่จะลบมันก็จะมีร่องรอยเหลืออยู่เสมอ ก็เหมือนกับความทรงจำที่ไม่ค่อยดีละมั๊ง มันไม่ค่อยดี จำไปก็รกสมอง แต่คนเราก็กลับจำได้แม่นยำซะเหลือเกิน ตรงกันข้าม... เวลาบันทึกด้วยดินสอ จะลบก็ง่ายไม่เหลือรอยเอาไว้ เว้นเสียแต่ว่า...จะออกแรงเขียนหนักเกินไป เวลาลบก็อาจจะยังเหลือคราบอยู่... นอกจากนี้พอเวลาผ่านไป รอยเขียนจากดินสอก็จะจางลงไปตามกาลเวลาด้วย ถึงมันจะเป็นรอยที่เลือนราง แต่มันก็ดูสวยดี... . . . ชั้นเดินเข้าไปในสหกรณ์ของมหาลัย ก่อนที่จะตรงไปยังมุมขายเครื่องเขียนที่อยู่หลังแคชเชียร์ทันที โดยไม่มุ่งตรงไปยังที่ขายขนมดังเช่นปกติ 'อ๊ะ! นั่นไงเจอแล้ว' ชั้นคิดในใจ พลางมองดูก้อนยางลบที่เรียงราย ...
762 days ago
ชั้นเป็นผู้หญิงที่ชอบลืมในเรื่องดีๆ และในขณะเดียวกัน...ก็เป็นคนช่างจดจำในเรื่องแย่ๆได้อย่างแม่นยำ หลังจากชีวิตในวัยมหาลัยเข้าสู่ปีที่สอง ความทรงจำของชีวิตม.ปลายที่แสนจะสนุกสนานก็เริ่มที่จะเลือนรางลงเรื่อยๆ ครั้งนี้ก็เลยจะมาเขียนบันทึกกันลืมนี้ขึ้น เพื่อที่ว่า...เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำดีๆจะได้ไม่หายไปด้วย ม.๔/๒๒๙ เริ่มแรกเลย คนแรกในสายที่มาทักเรา คือ "ฮูก" ตอนนั้นเป็นวันปฐมนิเทศที่เด็กเข้าใหม่ต้องมาทำกิจกรรมด้วยกัน ตอนนั้นเราเดินไปรอเค้าเรียกรวมเข้าหอประชุมที่ลานจามฯ แต่แล้วจู่ๆก็มีคนมาทักเราว่า "เธอๆเป็นเพื่อนของXXXรึเปล่า" เราก็เลยตอบไปว่า "อือ" และนั่นเองเป็นคนแรกในสายที่เรารู้จัก แต่น่าสงสารที่ "ฮูก" คงไม่อยู่ในความทรงจำของคนส่วนใหญ่ในสาย เรื่องต่อมาก็คือ "วันเปิดเทอม" วันแรกที่เปิดเทอมเป็นวันศุกร์เรียนแค่สามคาบ แม่มาส่งเราที่ประตูใหญ่ฝั่งถนนพญาไท แต่ว่าเราเรียนตึกสาม ห้อง๒๒๙ ซึ่งตอนนั้นเราก็ยังไม่รูเลยว่าห้องเรียนอยู่ตรงไหนของตึกสาม ...
