Content Preview: rss
881 days ago
ช่วงนี้งานเยอะมากมาย ไม่มีเวลาได้อัพเร้ยยย เน่ามาก... ตอนนี้มีโน๊ตบุ๊คเป็นตัวของตัวเองแระ กลับไปซื้อมาเมื่อวันจันทร์ อยากขอบคุณแม่มากๆเลย แม่ใจดี ให้เงินตังสองหมื่นกว่าๆๆ ที่เหลือต้องออกเอง ทำเอาตังเก็บหมดเลย ไม่มีเงินกินข้าวแร้ว อดยากหลายวัน แต่ดีแร้วจาได้ผอมๆๆ คิดถึงเพื่อนเก่าๆตอนเรียนมัธยมมากเลย รู้ตัวว่าไม่ได้ติดต่อใครเลยง่ะ เพื่องคงตัดสายสัมพันธ์เราแร้วล่ะ T-T ปล..หยี ขอโทดที่ไม่ได้โทรไปหาเลยนะ ทราย โทดนะท่ไม่ได้โทร + รู้สึกว่าพูดไม่ถูกถ้าโทรไปหา เบียร์ คิดถึงมึงอ่ะแต่ยังได้เจอกันในเอ็ม ยังพอได้ทักทาย914 days ago
กาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ เป็นเพื่อนที่แม้ไม่อาจพบเจอ แต่ก็ยังมองเห็น เพื่อนที่เข้าใจ และยอมรับในตัวตนที่ฉันเป็น เพื่อนที่ห่วงใย รับฟังเรื่องสุขและทุกข์เข็ญของกันและกัน กาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ แม้ไม่ได้คุยกันสม่ำเสมอ แต่ก็ไม่ได้ห่างหาย เรายังถามไถ่ทุกข์สุข ผ่านความห่างไกล ให้รู้ว่าเธอและฉันยังมีเพื่อน ที่ห่วงใยอยู่อีกคน กาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ แต่ภาพเพื่อนที่รักกัน กลับเบลอๆ เริ่มเลือนหาย เพื่อนที่คิดว่าฉันมีเขา เขามีฉัน เหมือนเพื่อนคนนั้นหายไป มิตรภาพที่อ่อนไหว ถูกพัดกระจายไปกับสายลม ก าลครั้งนี้. . .ฉันยังมีเธอ. . . . . . .หรือเปล่า ยามที่ฉันเศร้า เธอยังเต็มใจอยู่ข้างกันไหม ยังอยากยิ้มด้วยกันหรือเปล่า เมื่อฉันสุขใจ ยังอยากรับรู้ความเป็นไปของฉัน อยู่บ้างไหมเธอ กาลครั้งนี้. . .ฉันยังมีเธอ. . . . .อยู่ไหม หรือเพราะเวลามันเปลี่ยนไป เราจึงควรห่างเหิน หรือเพราะถนนสายชีวิต ที่เราต้องต่างคนต่างเดิน หรือเพราะฉันบังเอิญทำผิด อย่างไม่น่าให้อภัย กาลครั้งไหนๆ. . .เธอยังมีฉัน ความรู้สึกที่มีให้ในวันนั้น วันนี้ยังคงเหมือนเก่า ฉันยังจดจำมันได้เสมอ ...
925 days ago
เมื่อวันก่อนเราคยคิดว่า เราต้องพยายามอีกสักแค่ไหน มันถึงจะมากพอให้มันสำเร็จ เราอยากพยายามให้มากกว่านี้ แต่ทำไมถึงยังไม่พอ พอที่จะทำให้มันสำเร็จ หรือสิ่งที่เราพยายามจะทำ มันต้องใช้ความพยายามมากเกินกว่าที่ตัวเราจะทำได้ เราเคยรู้สึกแย่ คิดว่า"จาไม่ทำแมร่งมานแร้ว กรูไม่เอาแร้ว" แต่เราก้อคิดถูก เราบอกกับตัวเองว่ายังไงก้อต้องลองดู ไม่ทำจารู้เหรอ(เหมือนชื่อปุ๋ยเลย ...ไม่ลองไม่รู้...) อยากบอกไว้เลย ตราบใดที่เรายังหวัง ยังฝัน เราต้องมีความพยายามอย่างไม่สิ้นสุด อย่าคิดว่าพยายามแค่นี้แค่นั้นพอ ความพยายามมันมีไม่มีสิ้นสุด ตัวเองเท่านั้นที่รู้วิธีใช้มัน แล้วเราก้อผ่านทุกอย่างมาด้วยดี...
949 days ago
ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแจ่จำใจ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง จากกันวันนี้เธอคงผิดหวังแต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแจ่จำใจ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง จากกันวันนี้เธอคงผิดหวังแต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น แล้วจะเข้าใจ.. ป.ล.ตอนแรกฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกเศร้าๆ แต่ถ้าฟังดีดีแล้วมันทำให้รู้สึกว่าก้อดีนะ
974 days ago
เริ่มจากไรก่อนดีล่ะ..เอาเป็นว่าเรียนซัมเมอร์ผ่านมา 1 อาทิตย์แร้ว เร็วจังเลย..แต่ว่าวิชาของซัมเมอร์ที่เรียนก้อโหดจัง Eng 3 ยิ่งโง่ๆๆ..ภาษาพ่อภาษาแม่อยู่ Statistic(สะกดอย่างนี้รึป่าวไม่รู้) ก้อเคยเรียนมาบ้างบางบทตอนม.5 อ่าแต่ไม่ชอบ..ไงก้อต้องมาทนเรียนในซัมเมอร์นี้ ชีวิตเหมือนจาไม่มีไรไปวันๆๆเลย.. วันพฤหัสที่29เม.ษ.เรียนเสร็จสี่โมงเย็นก้อกลับบ้านเลย...ได้ขึ้นรถก้อประมาณห้าโมงครึ่ง กว่าจะถึงกรุงเทพก้อประมาณสามทุ่มแร้วอ่าเพราะรถมันวิ่งเข้าไปที่สุวรรณภูมิ(ครั้งแรกเลยที่ได้เข้าไปในสุวรรณภูมิ..เคยเห็นแต่ไกลๆๆ) แต่กว่าจามาถึงหอพี่ได้ก้อต้องนั่งแท็กซี่เพราะดันลงรถไฟใต้ดินสถานนีผิดอ่า(ม่ายช่ายว่าหลงนะ..แต่ว่าไปหลงเชื่อคนบางคน) เอาเป็นว่าถึงหอพี่ชายในคืนนั้นอย่างปลอดภัย ได้มานั่งออนเอ็มยันเช้าเลย ได้คุยกะคนคนหนึ่ง(เค้าน่ารักดีจัง) พอเช้าก้อได้เวลานั่งรถกลับบ้านที่เพชรบุรี แต่กว่าจะขึ้นรถก้อแวะช้อปนิดหน่อยที่อนุเสาวรีย์(ตอนเช้าเหมือนไม่ค่อยมีไรเลย) แล้วก้อได้กลับมาบ้านมาเจอน้องสาวที่รัก มานหน้าขาวขึ้นเยอะเลย สวยขึ้นด้วย(สงสัยได้เชื้อพี่มา..อิอิ) ...
