Content Preview: rss
810 days ago
Biliyorum konuşacak birşeyimiz kalmadı, paylaşacak hiç bir şeyimiz yok. Yine de yüreğimden gücümün yettiği yere kadar sana sesleniyorum, seninle konuşuyorum... Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım, sevgimi aldım avuçlarımın arasına, ona sığınıyorum... Cümlelerimi kısalttım, kelimelerim buruk, gülüşlerim istenmeyen dudaklarımda... Bir ihtimal gelişine sığındığımı farkettiysem de, engel olamadım gurursuz ama umutlu hasretine... Bugün gönlümü hoş tutmak istiyorum, imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor... Bir çocuk gibi isteklerimi bastıramıyorum... Çalmayan telefonuma elim gidiyor, sana halen bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum... Bende olan seni, hiç kırmadım, değiştirmedim ve hep korudum desem de, sendeki benin nasıl olduğunu, gülüp gülmediğini anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum... İçimdeki güzelliğine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum! Üşüyorum, bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı... Tutunabileceğim hiçbir güzellik yok, ...
811 days ago
özler oldum artık yüzünü. izmir'den gitti gideli göremez oldum eskisi gibi. işte böyle arada sıkılıp da çıkınca saklandığın yerden nasıl da mutlu oluyorum.. diğer günlerde tükenen enerjimi, topluyorum yavaşça. ertesi günü düşünmeden, hatta birkaç saat sonrasını düşünmeden koşuyorum ordan oraya. soyunuyorum. üzerimdeki ağırlıklardan kurtuluyorum. blogumuza yazı bile yazıyorum. kötüymüş sınavım, düşünmüyorum bile. banane. hayat güzel, hava güzel.. hani bir reklam vardı, yine izmir'de: şehir güzel, kızlar güzel, cantlar neden güzel olmasın diye.. ne gülmüştük. şehir güzel değil burda. kızlar.. idare. cantlar? işte bu zor soru, ne bileyim ben. pistir heralde, onu çağrıştırdı. ama kampüs güzel. ankara'nın en güzel yeri.. işte sen gelince her yer daha da güzel. güneş.. dün öyle kötüydü ki pencereden dışarısı. ölü gibi.. ruhsuz, donuk. telafi ettin bugün, yarın da ben yokum zaten. yolcu abbas misali, yoldayız geceden.. çarşamba sabahı kavuşuyorum izmirime. nasıl da özledim yine. nasıl da ...
811 days ago
FİLİSTİNLİ ÇOCUĞUN MEKTUBU Annemle ikimiz kaldığımızdan beri annem benimle çok ilgileniyor, yanından ayırmak istemiyor, Hanzalam deyip, durup durup tekrar sarılıyor. Komşu teyzelerle konuşurken duydum, 'o benim son parçam, gencecik fidanım; ona da birşey olursa ben yaşayamam' diyordu. Bizim burda gökyüzü, ben kendimi bildim bileli, simsiyah ve yanık yanık kokuyor. Ne vakit 'anne neden böyle desem' sis, duman, iklim kötü' diyordu. Ha son dönemde sıkça 'boom boom' diye sesler duyuyordum, o sesler ne zaman ortaya çıksa annem telaşla 'Hanzalam Hanzalam' diye sürünerek yanıma gelir, kulaklarımı kapar, üzerime kapanır, adeta üstüme etten duvar örerdi. Ben 'anne ne oluyor? ' desem, 'gökgürültüsü oğlum şimdi geçer' diyordu. Bu masala ilk zamanlar çok inanmıştım… ama artık gerçekleri biliyorum. Mahmut israil sınırına gitmiş geçen ay dedesiyle; israil semaları masmaviymiş, hiç gökgürültüsü de yokmuş Anne 'ben oynamaya gidiyorum' dediğimde, 'sen büyüdükçe daha çok ...
