Content Preview: rss
549 days ago
มันจำเป็นจริงๆ... ทั้งๆที่คิดว่าจะลืม...ทั้งๆที่คิดว่าไม่ควรที่จะต้องจดจำ ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่ไม่ควรที่จะพูด แต่...ถ้าฉันไม่พูดในวันนี้ฉันต้องตายแน่ๆ ตายเพราะความอึดอัดเพราะน้ำตาเดือดระอุอยู่ในอกจนพองบวม มันเจ็บปวดเสียจนแทบจะระเบิดออกมา ทั้งควา่มเศร้าและความแค้น สิ่งที่ฉันจะเล่า...บางคนคงคิดว่ามันไร้สาระ แต่สำหรับฉัน ความรักคือสาระที่ไม่มีสาระ ความรักก็คือความรัก ไม่ว่าจะเกิดกับใคร ไม่ว่าจะรูปแบบไหน(หากต้องการสาระปิดซะแล้วไปหาจากที่อื่น) เล่าดีกว่า สามปีก่อนที่ซุปเปอร์จูเนียร์มาที่ประเทศไทยครั้งแรกตอนนั้นฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง คนที่ฉันจำได้แม่นยำแม้เพียงมองผ่าน "คิมคิบอม" แห่งซุปเปอร์จูเนียร์ เพราะรอยยิ้มที่สวยงามและอบอุ่น เพลง Miracle ที่อัดแน่นไปด้วยความฝันและปรารถนา แต่ทว่ามันก็เป็นเพียงแค่สายลมเย็นที่พัดมาให้ชื่นใจชั่วครั้ง เป็นเวลานานกว่าฉันจะพบเธอที่MV Show Me Your Love ฉันก็เริ่มมองเห็นคนอื่น และเมื่อฉันดูเอ็มวีมิราเคิลอย่างจริงจัง เพลงยู และเพลงอื่นๆตามมา บางครั้งฉันดูคลิปของเธอสลับกับคลิปของทงบังเวลาที่ฉันไม่มีอะไรจะดูด้วยนะ ...
642 days ago
ภาพประกอบ ตอนล่าสุด ฉายตอนแรกวันที่ 5 มี.ค. เวลา สี่ทุ่มตรง เวลาประเทศไทย ช่อง เอเอ็กซ์เอ็นค่ะ (ติดตามเวลาฉายซ้ำจากตารางฉายในเว็บ AXN Asia หรือ ทางทรูวิชั่นส์ค่ะ) ความจริงเราเองก็ไม่ใช่พวกที่ชอบดูหนังดูละครอะไรเท่าไหร่ แต่ก็มีบางเรื่องที่ดู และถึงแม้เราจะดูเหมือนชอบเกาหลีแต่ความจริงชอบซีรีย์อเมริกามากกว่า อย่าง CSI: Crime Scence Investigation นี่แหละค่ะ ที่เราสนใจอยากดูเพราะ CSI:NY ที่หนุ่มในแล็ปหน้าตาดี>_<~ พอเข้ามหาวิทยาลัยโดยเฉพาะช่วงปิดเทอมเนี่ยก็จะได้ดูเยอาะ เพราะได้ดูช่วงฉายซ้ำตอนกลางวันค่ะ ซึ่งปกติไม่ได้ดูเพราะช่วงกลางคืนเรามักจะให้แม่ดูละครค่ะ แต่มันมาทำอะไรให้เราช่วงนี้น่ะเหรอ เพราะซีซั่นที่แล้วของเวกัสนี่แหละที่ทำเราโมโหอารมณ์ค้าง ถึงกับไปโวยวายคร่ำครวญ ว่าทำไมต้องจบซีซั่นด้วยอะไรแบบนี้อ่ะ เล่นจับซาร่า ซีเดิล (จนท.ซีเอสไอ) ไปนอนกระแด่วๆใต้ซากรถกลางทะเลทราบไม่รู้ว่าเป็นหรือตายแบบนี้ แล้วจบไปดื้อๆ รู้ไหมว่ามันทรมานคนดูมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก? หัวเด็ดตีนขาด ยังไงเราก็จะตะเกียดตะกายดูตอนแรกของซีซั่นที่แปดนี่ให้ได้...คาใจมาหลายเดือนแล้ว ...650 days ago
ทีแรกว่าจะไม่เขียนแล้วเพราะเลยวันมาแล้ว แถมอารมณ์ดีขึ้นแล้วด้วย แต่คิดว่ายังไงก็ต้องเขียนลงไปให้ได้ เพราะเราอยากบันทึกเหตุการณ์ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปี 2551 นี้เอาไว้ในความทรงจำ ว่าวันนี้คือวันที่ซวยที่สุดวันหนึ่งของเรา แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับที่เราไม่มีแฟนหรือใครมาให้ของขวัญหรอกค่ะ ลองฟังดูมันมีเรื่องซวยกว่านี้ เริ่มตั้งแต่ตื่นเช้าวันนี้ตื่นเช้ามากๆเลยคิดว่ายังไงคงไปถึงช่วงแปดโมงปลายๆ นั่งเล่นหาของกินแถวหน้ายูเอฟเอ็มก่อนเรียนชิลล์ๆ ตื่นตั้งแต่ตีห้า ออกเจ็ดโมงตรงเวลา ไปตอนนี้ปกติไม่ติด วิ่งฉิว ที่ไหนได้ รถผ่านไฟแดงหน้าเดอาะมอลล์บางกะปิไปหน่อยก็ต้องมาติดอยู่หน้าตะวันนาทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วยังติดไปเกือบตลอดทาง เลวร้ายมากๆ สรุปคือกว่าจะไปถึงมหา'ลัยก็เกือบ 9 โมงครึ่ง...แย่อ่ะ ต่อมาพอเข้าเรียนภาษาญี่ปุ่นกลายเป็นว่าอาจารย์อีกคนมาสอนแทน...เราไม่คุ้นกับแกเลยเกร็งเลย ต่อมาคือไปนั่งเล่นเน็ตหอป๋วย...ได้เล่นไม่เท่าไหร่กำลังจะขอดูหน้าท่านเทพอ่านฟิคซักเรื่องแต่เพื่อนก็โทรมาตามไปทำงานซะแล้ว ...
675 days ago
ฉันเชื่อเสมอว่า เวลาจะทำให้บางสิ่งบางอย่างลดน้อยลงไปได้ ฉันจึงเชื่อว่าเวลาจะทำให้ฉันไม่คิดถึงเธอได้ แต่ฉันคิดผิด สิ่งที่ฉันเขียนต่อไป บางคนที่อ่านอาจจะคิดว่าเราบ้าก็ได้ และถ้าคิดอย่างนั้นเราก็ไม่ว่าอะไร แต่อยากให้รู้ไว้ว่าคนเราน่ะไม่เหมือนกัน ชอบไม่ชอบ ชอบมากชอบน้อย เกลียดมากเกลียดน้อยต่างกัน จงอย่าคิดดูแคลนความชอบของคนอื่นที่แตกต่างจากตัวคุณ จะเริ่มแล้วนะคะ หลังจากที่เราดูคอนเสิร์ตทงบังไปเราคิดถึงทงบังมากๆ เป็นอาทิตย์เลยค่ะ มันไม่หายเลย ทรมานใจมาก อยากเจออีก อยากเห็นหน้าอีก อยากดูเขาเต้นอีก อยากฟังเสียงเพราะๆของเขาอีก ถึงจะไม่ร้องไห้แต่ก็ได้แต่ฟังเสียงของเขาเผื่อว่ามันจะช่วยทุเลาความคิดถึง ดูคลิปนู่นนี่ไม่ให้คิดถึง แต่ก็ยากมากๆจริงๆกับการหยุดหัวใจตัวเอง เพลง Remember ของทงบังเราฟังไม่ได้ เหมือนกับเพลง มีแต่คิดถึงของพี่เบิร์ด ธงไชย ที่สะกิดความรู้สึกคิดถึงที่เราพยายามฝังไว้ ฟังทีไรน้ำตาพาลจะไหลก็เลยไม่อยากฟัง ตอนนี้ดีขึ้นที่ฟังเพลง Rememberพอได้แล้ว แต่ยังฟังมีแต่คิดถึงไม่ได้ มันจะร้องไห้ แต่เมื่อวานนี้ดูรายการเจ็ดสีคอนเสิร์ตที่เอาภาพงานคอนทงบังมาอีก ...
