Content Preview: rss
1152 days ago
ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว แต่ว่าเขียนวันเดียวกัน อิอิอิ วันนี้ก็ไป North Wollongong Beach มา เมื่ออาทิตย์ไปนั่งดูเค้ากิน แต่ว่าอาทิตย์นี้ไปนั่งกิน รู้สึกไม่น่าสงสารตัวเองแล้วเย้..... วันนี้ Hugo ก็มารับตอน 12.30 pm. ตอนแรกก็จะไม่ไปแล้ว เพราะว่าวินมี group meeting เราก็ไม่อยากไปเพราะว่าเราก็ยังไม่รู้จักใคร เจงๆ Hugo เค้าก็เพื่อนวิน แต่ว่าอาศัยที่เป็น chef มือ 1 แห่ง Wollongong เว่อร์ไป อิอิอิ ก็ทำกับข้าวให้เค้ากินก็เลยรู้จักกัน งานนี้ต้องขอบคุณหม่ามี๊ ที่มีสูตรอาหารเด็ดๆ ทำให้เป็นผลพลอยได้กับเรา เล่าต่อ เม้าส์เกิน อิอิอิ ถึงไหนแล้วหว่า อ่อออ ว่าจะไม่ไป แต่ก็โทรไปปรึกษาพี่กิ๊ก พี่สาวแสนสวยของเรา ที่มีเพื่อนที่แสนดี Kitty น้อย อิอิอิ ว่าเราจะไปดีหรือเปล่าอ่ะ เพราะว่าไม่รู้จักใครเลย รู้จักแค่ 2 คนเองหน่ะ ไปก็ตายแน่ Eng เราก็ไม่แข็งแรงเท่าไหร่ อาศัยว่าพูดได้แต่ว่าฟังยากชิบเป๋ง พี่เค้าก็แนะนำก็ไปเถอะ ไป make friends ไปหัวเราะอย่างเดียวก็ยังดี หลังจากได้คำแนะนำ ก็ไม่ มั่นใจเท่าไหร่ แต่ว่าอาศัยปากเร็ว say yes ไปแล้ว ทำยังไงได้ ก็ต้องไป Hugo มารับตอน 12.30 พร้อมกับเพื่อนสาว Italian (Samantra) ...
1152 days ago
มา Up space ซะที 2 อาทิตย์แล้วไม่ได้ up อาทิตย์ก่อนไป beach มา ไปเดินเล่น แล้วอาทิตย์นี้ก็ไปอีก เพราะว่าวันเกิดเพื่อนคน Spain ชื่อ Beach คือ North Wollongong Beach ไปอาทิตย์แรกมีไปกัน 4 คนครับ มีบาส วิน Hugo (Spain) Catherine (German) ชิวมากไม่ได้เตรียมอะไรไปมากมาย ก็มีกล้องถ่ายรูป Hugo ขับรถมารับตอน 11 โมง เราก็งง เฮ้ย ไปกันตอนนี้เนี่ยนะ แดดร้อนจะตายห่า เดี๋ยวดำหมด แต่เพื่อนต่างชาติเราก็ไปตอนนี้แหล่ะ อากาศดีมีแดด มีลม เหมาะที่สุดที่จะเที่ยวทะเล เรากับวินก็มองหน้ากัน พร้อมกับเสื้อแขนยาว กางเกงขายาว ร้องเท้าผ้าใบ เหมือนไปเดินป่า แต่ว่าเพื่อนต่างชาติเรานี่ ขาสั้นรองเท้าแตะและ Catherineก็ใส่สายเดี่ยว เพื่อนเราก็งงครับ ว่าไอคนไทย 2 คนนี้มันไปไหนของมัน ชุดว่ายน้ำก็ไม่มี ใส่ยังกับไปเดินป่า เราก็อิอิ บอกว่าไม่เล่นน้ำเพราะว่ากลัวดำ เค้าก็หัวเราะเรา เราก็หัวเราะเค้า ไอบ้านี่ไปเล่นน้ำทะเลตอนนี้เนี่ยนะ อย่างว่าแหล่ะเน๊อะ Different Culture พอไปถึงโอ้....แม่เจ้า ลมทะเลแรงโคตร ต้นไม้สูงๆ เหมือนบ้านเรา ไม่มีซักกะต้น แดดแรงมากมาย แต่ว่าไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนบ้านเรานะ คือมันก็เย็น ...
1162 days ago
เฮ่ออออ วันนี้วันที่ 27 กันยายน 2549 เป็นวันสุดท้ายที่ Don Muang International Airport ต้องถูกปิดตัวลง ตอนเด็กมีความฝันว่าอยากขึ้นเครื่องบิน ในชีวิตต้องได้ขึ้นเครื่องบิน นั่งนึกภาพคงสบายน่าดู น่าตื่นเต้น ทุกครั้งที่นั่งรถผ่านดอนเมืองตั้งแต่ยังไม่มีทางด่วน จะคอยเกาะหน้าต่างนั่งมองเครื่องบินขึ้นลง เหมือนเด็กทั่วๆไป เห็นเครื่องบินที่ลงมาสนามบินรู้สึกนกที่กำลังลงมาอย่างสง่าผ่าเผย มันเท่ห์อย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะตอนที่เครื่องลงเฉียดอนุสรณ์สถานตรงดอนเมืองนะ มันแบบว่าอยากถ่ายภาพนั้นไว้เหลือเกิน แต่ว่าก็คงไม่มีโอกาสแล้วแหล่ะ สิ้นสุดภาระที่แสนยาวนานมาหลายปี ครั้งแรกที่เหยียบสนามบินดอนเมืองก็ตอนที่ไปรับพ่อ ที่กลับมาจากญี่ปุ่น ตื่นเต้นทั้งที่จะได้เจอพ่อ แล้วก็ได้เข้าสนามบินครั้งแรก ตอนนั้นแม่ก็ไปรับพ่อเหมือนกัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อจะมาที่ Terminal 1 หรือ 2 อย่างว่าแหล่ะก็ไม่ได้เคยไปนี่หว่า ก็ได้แต่คอยดู Monitor ที่สนามบิน ครั้งนั้นครั้งแรกเลย รู้สึกผิดหวังนิดๆ ที่ไม่ได้เห็นเครื่องบินใกล้ๆ เพราะว่าคิดว่าจะได้เห็นหน่ะ ครั้งที่ 2 ไปรับย่าที่สนามบิน เพราะว่าแก่มากแล้วหน่ะ ...
