Content Preview: rss
707 days ago
748 days ago
สุวิทย์ น้องชายคนดีของพี่เล็ก พี่เล็กอยากบอกน้องว่าดีใจมากที่ได้ทีโอกาสมารู้จัก มาทำงานที่เดียวกับสุวิทย์ และที่พิเศษมาก ๆ คือ เราได้ร่วมทำกิจกรรมที่ชอบเหมือนกันหลายครั้ง นั่นก็คือ การวิ่งมินิมาราธอน และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราสนิทกัน.... พี่ยังจำได้ไม่ลืม ในสมัยที่เราก่อตั้งชมรมวิ่งเพื่อสุขภาพของรพ.ราชบุรีใหม่ ๆ สิบกว่าปีมาแล้ว เรายกโขยงไปแข่งวิ่งมินิมาราธอนที่รพ.บ้านหมี่ด้วยรถสองแถว เจ้าภาพเขาจัดห้องพิเศษคนไข้ติดแอร์เย็นเฉียบให้เราพักรวมกัน แต่เรามันพวกมือใหม่ ไม่มีใครติดถุงนอนไปเลย ผ้าห่มที่เขาจัดให้มาก็ไม่พอ เราต้องแย่งกันใช้ และสุวิทย์เข้ามาทีหลังเมื่อผ้าห่มหมดแล้ว ก้อมาบอกพี่ซื่อ ๆ ว่า “ พี่เล็ก ขอผมซุกหัวนอนด้วยคนนะ หนาวชิบเป๋งเลย ” “ เฮ้ย ไปนอนกับหมอพจน์โน่น ” จำได้ว่าพี่โวยวายลั่นห้อง แต่เจ้ากลับตอบสั้นๆ ได้ใจความถนัดเลย “ ไม่กล้าอ่ะเจ๊ ขอนอนตรงนี้ล่ะนะ ” เออ เอากะมันซี ดูมันทำ ว่าแล้วเจ้าก้อคว้าผ้าห่มไปแบ่งครึ่งนอนหันหลังให้ทันที ...775 days ago
เพื่อนเก่า...รีเทิร์น วันนี้อยู่ในห้องประชุมทั้งวัน อยู่ดี ๆ วันนี้ก็ได้รับโทรศัพท์จากเสียงที่ไม่คุ้นเคย เสียงหล่อซะด้วย....ใครหว่า ? ? ฉันเอ๋อเหรออยู่พักนึง จนกระทั่งได้ยินฝ่ายโน้นเฉลยออกมาว่า "เราเองไง" ก้อแล้วมันเราไหนล่ะฟะ ? "เรา บัติ ไง เล็ก" ๑ # $ & * @@ ~ งง เฟ้ย มันมาได้ไงเนี่ย ยังไม่ทันจะยิงคำถาม ปลายสายด้านโน้นมันก้อใส่ฟิ้ว ๆ ๆ ตามมาไม่ยั้ง ราวกะกลัวจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก แบบนี้มันรู้นิสัยฉันดีชัด ๆ .... "เราเจอชื่อนายอยู่บนหลายเว็บมากเลยนะ แอบตามไปเจาะดูแล้ว นายนี่เที่ยวแหลกเลยนะ แล้วเบอร์ทงเบอร์โทรก้อเปลี่ยนอีกด้วย เป็นไง สบายดีเหรอ ยังอยู่ที่เดิมเรอะเปล่า ฯลฯ...." โอ๊ยโว้ย..... ตอบไม่ถูกแล้วเว้ย รู้แต่ว่าตอนนี้ก้อนแข็ง ๆ มันขึ้นมาจุกคอหอย ไอ้บัติ...ไอ้บัติ...แกจริง ๆ ด้วย ดีใจจัง...เอิงเงย....แต่.... "เดี๋ยวชั้นโทรกลับนะ" ทำไงได้ หน้าที่พิธีกรในห้องประชุมของฉันยังไม่เสร็จนี่นา ได้จังหวะสบโอกาส วิทยากรกำลังบรรยาย คงอยู่บนเวทีอีกนาน ...
1083 days ago
วันแห่งความสุข วันนี้เป็นวันแห่งความสุขจริง ๆ ค่ะ หลังจากเราทำงานหนักกันมานาน ในเรื่องการพัฒนาคุณภาพ จนน้อง ๆ ที่ตึกเราเริ่มจะหมดแรง (แต่ไม่ถอยค่ะ) เรายังมีนวตกรรมต่าง ๆ มีโปรเจคอีกร้อยแปดอยู่ในหัวขมองที่รอการนำออกมาใช้ แล้วนาฬิกาก็พาเราเดินทางมาถึงวันนี้.... วันที่คณะกรรมการมาตรวจประเมินเพื่อรับรองคุณภาพ ทันทีที่เห็นตารางการตรวจเยี่ยม เราก็ต้องยิ้มแก้มแทบปริ เพราะ ไม่มีรายชื่อตึกเราอยู่ในรายการตรวจประเมินครั้งนี้ เป็นตึกคนไข้สามัญตึกเดียวที่รอดพ้นเงื้อมมือกรรมการ (เฮ้ย จะใช้คำโหดไปมั้ยเนี่ย ?) เราก็แอบคิดหวังในใจไว้เหมือนกัน เพราะครั้งที่แล้วอาจารย์ลงมาตรวจแบบปูพรมทั้งโรงพยาบาล และตึกเราก็ถูกตรวจจนละเอียดทุกซอกทุกมุม แต่ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ มีชื่อตึกเราติดอยู่ในคำชมของคณะกรรมการ... เพื่อน ๆ น้อง ๆ หลายคนบอกอิจฉา หลายคนมาแสดงความยินดีล่วงหน้าว่าตึกเราสบายไปแล้ว แต่เราก็ไม่ได้ประมาท ยังคงบอกเด็ก ๆ ...
1097 days ago
เกิดเป็น เจ็บเป็น ตายเป็น อาทิตย์ก่อนหมอสมนึก - เว็บมาสเตอร์ของรพ.เราเอาหนังสือมาให้อ่านเล่มหนึ่ง ชื่อ "เกิดเป็น เจ็บเป็น ตายเป็น" บอกว่าให้เปิดอ่านดูแล้วจะได้อะไรดี ๆ จากเล่มนี้มากเลย เราเลยอ่านสามรวดจบ (ปกติพอคเกตบุ๊คเล่มหนึ่ง ๆ จะใช้เวลาละเลียดอ่านนานมาก ถ้าถูกใจ เรียกว่าอ่านทุกตัวอักษรและอาจมีซ้ำไปมาตามประสาคนย้ำคิดย้ำทำอีกด้วย) แต่เล่มนี้สามรวดจบจริง ๆ ค่ะ อ่านแล้วต้องบอกว่าถูกใจ เอ๊ย ตรงใจ เป๊ะ ๆ เลย ใครไม่เคยอ่านไปหาได้ (น่าจะวางอยู่บนร้านใหญ่ ๆ นะ) คนเขียนเล่มนี้เธอชื่อ สุภาพร พงศ์พฤกษ์ (นักแปลสารคดี และทำงานเกี่ยวกับองค์กรศาสนา) เธอเขียนไว้ตั้งแต่ตอนเป็นมะเร็งเต้านมใหม่ ๆ เล่มหนึ่งแล้ว และเล่มนี้เป็นผลงานตามติดมาหลังจากมะเร็งสงบไปได้ 9 ปี จากการรักษาด้วยวิธีธรรมชาติบำบัดในแบบฉบับของเธอ (ไม่ผ่าตัด ไม่ฉายแสง ไม่ทำ Chemotherapy) แต่ดูแลสุขภาพอย่างดีด้วยการออกกำลังกาย โยคะ อยู่กับธรรมชาติ รับประทานอาหารชีวจิต และที่สำคัญที่สุดคือฝึกเจริญสติ สมาธิ และมรณานุสติ ตอนนี้เธอจากโลกนี้ไปแล้วค่ะ ...
