Ne kadar mutluyduk Aslında, o Yağmurlu Günlerde, Birbirimize Sarılarak ıslandığımızda, ßana ilk Aşkım Dediğinde, O ilk Beni Öptüğünde, işte o Zaman Anladım, Senden Öncekilerin Çocuksu Aşklar Oldunu, Senin Gerçek Aşkım Oldunu, Hayata Aslında SeninLe başladığımı Ve Bu hayatta Sensizlik Benim için Anlamsız Oldunu, Aslında Ne Çabuk girmiştin Hayatıma, Onca Yıllardan Sonra Karşıma Çıktında, Ne Çabuk Güvenip Aşık Olmuştum ßen Sana, İlk Defa Ömrümde gözlerinin İçinde Anlamımı bulmuştum Sende, Gözlerinin İçindeki umut ileriyi Söylüyodu Sanki, ama Ne yazıkki Teslim Oldum Gururuma, Yapamadım Gene Onsuz, Ne Zaman Sana Sarılmak İstesem TersLedi O Adi Gurur Beni Sevgilim, ben Bi Aşkta Gurur olmicanı Öğrenemedim, Seni O Kadar Severken Söyleyemedim İçimden Gelen Sözcükleri, A slında Ne kadar Çok İstiyodum Senin O Kara Hapsolduğum Gözlerine bakarak Sana olan Aşkımı Söylemeyi, Ama Söyleyemedim ...
dönüyorum Düşselliğinden gerçekliğime, kendime kendimle olan benliğime yeniden. Yaşıyorum anlamsız bir hayatı, tüm gelgitlerimi geride bırakıyorum. Anlamı yok artık geçmişimin ne geleceğimin, bir yerinde tüketiyor beni katran karası geceleri bu hayatın. Bu sevda yükünü artık taşıyamaz oluyorum, tükeniyorum... anLıyorum Sensizlik çaresizlik, çaresizlikte bir o kadar sensizlik aslında. Sensizliğimden uzanıp uzun yolculuklara çıksamda, yine ve yeniden hep sana varıyorum... bitiyorum Seninle olan herşeyi teker teker yitiriyorum. Avuçlarımdan önce ellerin çekiliyor usulca, sonra ışıl ışıl ahenkli gözlerin uzaklaşıyor bakışlarımdan, bana sırtını dönüyorsun, yüzünde o donuk ifadeyle. başka bakışlara emanet öylece bırakıp gidiyorum gözlerini . yaŞıyorum Bu acıyı en gizli kapaklı yerlerimde, kalbime saklıyorum sevgini. Sen olan yanlarımı, içim acıyarak yaşamaya çalışıyorum... biLiyorum Sen ...
Yoruldum, yokuşlarına tırmanmaktan ey kalbim..! Hep bir ünlem, bir ah ile yüzüme çarpınca sitemin...! Anladım, gözlere gülmek kadar ağlamak da yakışır! Belli ki; bir hayatın derin çizgilerinde kaybolmuşum. Teslim alındı, içimde umut pırıltısı küçük bir isyan.. Azgın sularla, hırçın dalgalardır payıma düşen sevgi, Gözlerime hep hüznü yakıştırdım , ağlamaya alıştım. Yar bin yara , dost; bir damla göz yaşı getirdi bana..
Yazılan mı Önemliydi Çizilen mi Sevdalara.. Oysa Ben Ne Yazdım Ne Çizdim sevdamı.. İçimde Büyüttüğüm Ufaklıktın Sen.. Ben Ne kadar Büyüttüysem Seni; o kadar Ufaltmışsın Kendini.. Sen Giderken "gitme Kal Yanımda Sana ihtiyacım Var!" Diyemedim ki..Diyemezdim de.. Çünkü Sen Kararlıydın Gitmeye..Ki Kalma Meraklısıda hiç mi hiç Olmamışsın.. Ben Ne Savaşlar Vermiştim Yüreğimde.. Ne Volkanlar Patlatmıştım Hep sen ol diye.. Sensiz Olmak Benim sonum Olurdu Biliyordum.. Bildiklerimin de Başıma Gelmesinden Öyle Çok Korkuyordum ki.. korkularıma Rağmen Savaşlarımı hiç ertelemedim.. ertelenmiş bir sevda bana göre değildi.. Ya Sen? Savaştın mı Benim gibi? Korktun mu Kaybekten Deli Sevdalanı? Kaç Kere Yemin ettin Bozacağını;dayanamayacağını Bile Bile? ...... o kadar Gözyaşı döktüm ki Ardından.. Hiç Utanmadım Ve Hiç silmedim Gözyaşlarımı.. Çünkü Görünen Sadece Gözümdeki Yaştı.. Kalbimdeki Acıları bitmişliği Göremezdin.. bu Yüzden Ağladım Karşında İşte Bu Yüzden ...
Yokluğunun soluksuz acısı yüreğime oturmuşken, Sessizliğe bürünüp, sensiz geçen günlerin hesabını tutuyorum, İçimdeki o çılgın, o masum, o sabırsız çocuğu düşünüyorum da , Senleyken bile ,sensizliğin kölesi olmuş, bir cariye tadın da yaşamış hayatı, Şimdi düşünüyorum da sevgilim ; İçimdeki o çılgın, o masum, o sabırsız çocuğu sana köle etmekmiş benim kabahatim… Beklide seni kazanmanın yoludur diye düşünmüşümdür, bilmiyorum! Yada senin kalbindeki , güçsüz kadınlardan birine benzemektir amacım, Senin kalbindeydim yaa işte bu bana yetiyordu… Cariye olmuşum, masumluğumu , içimdeki çocuğu kaybetmişim, Önemsizdi benim için, Sensiz geçen zamanlarım da , Bir tek şey öğrendim, Meğer yaşamayı seni sevdiğimden daha çok ...
