BEN BU ALEMDE KRAL TANIMAM Ey sosyetenin zengin vede güzel kızı hep sen anlatın bense dinledim birazda ben anlatayımda sen dinle iyi dinleki bu bedenin neden parcalanmış ve hırcınlaşdıgını dinle dedimya güzel kız ben bu alemde karal vede kural tanımam sen hiç ölümün gölgesinde özgürlügü yaşadınmı bir garibanın elinden tutupda kadere rest cekdinmi alcagın ailesine vedev ispiyoncusuna kurşun yagdırdınmı dedimya sosyete ben bu alemde kral tanımam sen zevkin sefasını sürerken ben hayat okulunu okuyordum sen ellin kibar beyleriyle dans ederken ben mahkeme köşerinde gelmeyen karara isyan ediyordum dedimya güzelim ben bu alemde kral tanımam bir mahkumun ölüm sehpasında ne kadarda yaşamayı çok istiyorsa işte bende seni okadar çok seviyorum aşıma katmadım haram cirkin güzel aramam yanlış yapanı hayatımda tanımam bu senin içinde gecerlidir sosyete kızı ben bu alemde KRAL VEDE KURAL TANIMAM
Belki ellerine kan bulaşmaz; belki gözlerini yumar, kulaklarını tıkarsın; çığlıklar parçalanır duvarlarında… Kafanı çevirirsin yardim nidalarına ya da elveda lara… Hiçbir şey değişsin istemezsin; yolunu tutmuş, yük ünü almışsındır; paylaşmayı bilmezsin …. Kimsenin yerine koyamazsın kendini; ne anlamaya, ne anlamlandırmaya çalışmazsın bir şeyleri… Sevgiden, aşktan, dostluktan dem vurup, ortak olmazsın sorunlarıma… Her adım atışında çekersin kendini geri; “ konuş!” derim, susarsın… Ya düşüncelerin yoktur kendine ait, ya korkarsın düşündüklerini söylemekten… Gerçekten var mısın, ihtiyacım olduğunda ortalıkta görünmezken… Nasıl inanırım sana; haklıya “ haklı”, haksıza “ haksız” diyemezken… Sessizlikte boğulurken sesim; ancak fısıldayarak söyleyebiliyorum: “sessizlik cinayettir!”
