Content Preview: rss
1350 days ago
อดทนเวลาที่ฝนพรำ... อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง... อี้ม...อืม...อืม....เอ่อออออ.... นานแสนนาน....นานจนไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อนดี... blah..blah..blah...blah.. หลังจากที่ตัดสินใจเอาความรู้สึกเก่าๆ เรื่องเก่าๆ รวมถึง...เก่าๆทิ้งไป ไปเปิดหูเปิดตา เจอสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต!! ทำให้รู้เลยว่าชีวิตเรายังมีอะไรที่ต้องเจออีกมากมาย มีหลายสิ่ง หลายอย่าง ที่เราไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น และไม่เคยสัมผัสบนโลกใบนี้ (เอ่อ..ปรัชญาลึกซึ้งเกินไปไหมจั่น??) งั้นก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา..ซักวันก็ต้องมีวันที่เขาเดินจากไป หรือไม่ก็ตัวเรานั่นแหละที่เป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินจากมา... ท้ายสุดเราก็ต้องอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง!! ก็ในเมื่อก่อนหน้านั้นเราเองก็ยังอยู่ของเรามาได้ (จริงไหม??) คงเหมือนกับที่เค้าบอกกันว่า งานเลี้ยง...ย่อมต้องมีวันเลิกรา เลิกงานต่างคนต่างก็กลับบ้านของตน ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเก็บความสุขและความทรงจำจากวันนั้นไปได้ไปมากแค่ไหน (ความทรงจำนั่นเองที่จะยังคงอยู่กับเรา) อ้อ!! ลืมไปได้ยังไง ...1397 days ago
กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว.... ระยะเวลาแห่งการท่องเที่ยวก็จบลง และระยะเวลาแห่งการทำงานก็ได้เริ่มขึ้น... กลับมาสู่ที่เดิมๆอีกครั้ง โชคดีจัง... กลับมาก็ได้เริ่มงานใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ ที่สำคัญเป็นสิ่งที่อยากทำมานานแล้วด้วย!! ดีใจสุดๆไปเล้ย... หลังจากที่ไม่ได้อัพบล๊อกมานานแสนนานนนน.... จนชาวบ้านชาวช่องต่างถามถึง ที่หายไปก็.. เนื่องจากมีสิ่งต่างๆต้องทำต้องเคลียร์หลังจากที่ทิ้งไปนานตั้งเดือน อยากจะมานั่งอัพบล๊อกย้อนหลัง... แต่ไม่ไหวๆๆ เรื่องราวต่างๆมากมายที่เข้ามาแต่ละวันมันมากมายซะเหลือเกิน เล่าเป็นวันๆก็คงจะเล่าไม่หมด (แบบว่าแอบขี้เกียจ) อิ..อิ บางทีแอบไปดูบล๊อกคนอื่นแล้วโอ๊ย... ยาวเกิ๊น.. ผิดกะของเราเลย แอบอายเล็กๆ ช่วงนี้ก็ตระเวนแจกของฝาก กะตระเวนสวัสดีปีใหม่ย้อนหลัง... เหลืออย่างเดียว!!! คือยังไม่ได้กินตำนัว กะสุกี้เลย... พูดแล้วอยาก!!! แต่ต้องอดใจไว้ก่อน.. เอาไว้ขอเสร็จงานสำคัญก่อน หลังวันที่8ก.พนี้ เจอกันแน่!!
1408 days ago
เหะๆๆๆ.... ก็ไม่มีอะไรมากมาย.... หลังจากที่หาย(หัว)ไปซะหลายวัน อิ..อิ.. ก็เพิ่งจะกลับมาบ้านนี่นา หาคอมเล่นไม่ได้อ่ะ เรื่องของเรื่องก็คือ... กว่าจะกลับมาถึงเมืองไทยนี่มันยากมันเย็นเหลือเกิน ไฟล์ทที่จะกลับก็ดันแคนเซิล พอเลื่อนวัน สายการบินอะไรก็เปลี่ยนกันอีรุงตุงนังไปหมด... พอเปลี่ยนสายการบิน น้ำหนักกระเป๋าที่จะเอากลับก็ต้องเปลี่ยน จากที่เอากลับได้32กิโล กลายเป็น25กิโซะงั้น!! (วัยรุ่นเซ็งเลย!!) ของที่ว่าช้อปๆมาก็เลยเอากลับมาได้ไม่หมด ต้องส่งพัสดุตามมาทีหลัง... กว่าจะได้ก็อีกตั้งเดือน (เฮ้อ!!ว่าแล้ววัยรุ่นก็ยิ่งเซ็งเข้าไปอีก) นี่ยังไม่นับรวมอุปสรรคต่างๆอีกมากมายระหว่างการเดินทางอีกนะเนี่ย ไม่งั้นเล่า เฮ้อ.!!! สรุปเลยดีกว่า... เอาง่ายๆ!! ตัวกะใจถึงเมืองไทย แต่กระเป๋าเดินทางดันหายไป1ใบซะนี่... แล้วในนั้นก็มีแต่ของสำคัญๆๆทั้งน้านเลย ดีนะเนี่ยที่ตอนนี้จั่นได้กระเป๋าคืนมาแล้ว.... ไม่อย่างงั้นจั่นคงขาดใจตาย(เพราะเสียดายของแหงๆ) โว้ว... ย้อนๆขึ้นไปอ่านดู อัพบล๊อกวันนี้มีแต่บ่นๆๆ กะบ่นๆนะเนี่ย (อิ..อิ) ...
