Content Preview: rss
1105 days ago
ย้ายที่ ไปที่นี่แล้วนะ http://iamvajira.blogspot.com/ ขอบคุณ1121 days ago
พี่หมี < แห่ง IMAGE> ชวนให้สัมภาษณ์พี่โหน่ง - สมชาย ขันอาษา ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับที่พี่โหน่งส่งน้องๆ มาสัมภาษณ์เราลง HIP ถือเป็นความโชคดีทางวิชาชีพอย่างหนึ่ง เพราะไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้มีโอกาสอันใดจะพาไปพบปะพูดคุยกับคนต่างๆ การได้นั่งคุยกัน < กว่า 3 ชั่วโมง > ช่วยให้เห็นและเข้าใจคนๆ นั้นมากขึ้น กว่าที่ได้ยินได้ฟังมาจากปากคนโน้นคนนี้ ถือเป็นกระบวนการสำคัญในการ ‘ เรียนรู้ ’ และ ‘ ทำความเข้าใจ ’ คนอื่น ที่นับวันจะจางหายไปทุกที เคยบอกไว้ว่าจะเอามาลงให้อ่าน วันนี้เอามาแล้ว และได้ขออนุญาตพี่หมีเป็นที่เรียบร้อย < ว่าแต่ ฉบับนี้เป็นฉบับที่ไม่ได้ผ่านการขัดเกลาโดยบก.พี่หมี ฉะนั้นถ้ามีขัดอกขัดใจ ก็ขอน้อมรับความผิดนั้นไว้แต่เพียงผู้เดียว ชื่อเรื่อง สมชายกล้าหาญ ก็ไม่ได้ใช้ใน IMAGE เพราะคอลัมน์ A Day in The Life เขาใช้ชื่อจริงเฉยๆ เลยขอเอามาใช้ที่นี่แทนก็แล้วกัน > ขอเชิญรับชมตามสำราญ A Day In The Life ...
1151 days ago
HIP ชวนเขียนเรื่องเดินทาง เป็นคอลัมน์ชวนๆ กันหมุนเวียนมาเขียน พอดีมีเรื่องนี้ค้างคาอยูในใจ ได้ระบายออกมาก็โล่ง กับทดลองใช้สรรพนาม 'ข้าพเจ้า' แทน 'ผม' ...ก็สนุกดี รู้สึกว่าเสียดสี <ตัวเอง> ได้สนุกปากขึ้น ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร HIP ฉบับที่ 24 เดือนตุลาคม 2549 <JOURNEY> HIP GuestHouse ตายอย่างสงบเถิดความงาม ข้าพเจ้าจะเดินทาง ! วชิรา ข้าพเจ้านั่งรอการมาถึงของใครบางคนจากเมืองหลวง ชะโงกหน้าชมความงดงามยามเย็นของดอยสุเทพเป็นระยะๆ ก่อนท้องฟ้าจะค่อยๆ หรี่แสง สถานที่แห่งนี้คือร้านอาหารเลื่องชื่อ ส้มตำหมูเกลือที่เพิ่งสั่งไปเมื่อราวห้านาทีก่อนยังเดินทางมาไม่ถึงบนโต๊ะ เพื่อนผู้นี้ของข้าพเจ้าก็เช่นกัน ข้าพเจ้าไม่ได้สั่งเขามาจากกรุงเทพฯ เขาออกจากบ้านมาตามความตั้งใจของตัวเอง โดยไม่มีใครรู้เหตุผล ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ที่การ ‘ เดินทาง ’ เกี่ยวดองกับการ ‘ ท่องเที่ยว ’ ...
1194 days ago
ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Nature Explorer ฉบับเดือนสิงหาคม 2549 (ปก NEW ZEALAND) เมื่อต้นเดือนกรกฎา ไปงานแต่งงานที่ปาย อยู่ต่อเที่ยวเล่นอีกราวหนึ่งสัปดาห์ ได้ความและไม่ได้ความ...ดังนี้ ขอบคุณ Nature Explorer น้องหญิง พี่ชาติ GrooveYard และ BeBop ฝนตกปาย ปาย วชิรา เรื่องและภาพ บ่ายหนึ่งกลางแดดร้อนเปรี้ยงของเมืองเชียงใหม่ ผมบังเอิญได้ร่วมพบปะสังสรรค์สร้างวงเสวนาบนโต๊ะก๋วยเตี๋ยวหลอด (เจ้าเด็ด ! ) กับสมาชิกคุ้นหน้าคุ้นตาอีกสามท่าน ตามมารยาททั่วไปบนโต๊ะอาหาร เราต่างละเรื่องส่วนตัวไว้ไม่ไปข้องแวะสนใจ บทสนทนาต่อหน้าก๋วยเตี๋ยวหลอด (และปอเปี๊ยะสด ที่เสิร์ฟตามมาทีหลัง) จึงละเรื่อยไปกับลมฟ้าอากาศ ความเอร็ดอร่อยของรสอาหาร สถานการณ์บ้านเมือง จนถึงหน้าที่การงาน “ คนนี้กำลังจะลาออก ” คนนั้นชี้ไปที่เพื่อนร่วมงานของตัว “ ไปแต่งงาน ” คนถูกชี้ยิ้มเขิน ผมไม่ได้เขินไปกับเธอ แต่นึกสงสัยว่า ‘ ไปแต่งงาน ’ ทำไมต้องลาออก ...
