Content Preview: rss
660 days ago
เป็นอะไรไม่รู้แฮะ เข้าบอร์ดจะห้องไหนๆ ก็มีแต่เรื่องความรัก... คนอกหักช่วงนี้กันเยอะสุดๆไปเลย มันน่าสงสัยจริงๆ และนี่เอง ก็นำไปสู่การสันนิษฐานของเรา สมมติฐานของข้าพเจ้าก็คืออออ....คนบอกเลิกช่วงนี้ก็เพราะว่า ไม่อยากจะฉลองวาเลนไทน์ ทั้งๆที่ไม่ได้รักเขาอีกแล้ว ก็เลยบอกเลิกซะให้จบๆก่อน เพราะถ้าเลิกช่วงหลัง..ก็ไม่ดีเท่าไร อีกฝ่ายคงจะงงๆ อ้าว เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลยนี่หว่า ถ้าเลิกกันวาเลนไทน์ซะเลย .. มันคงเป็นประสบการณ์โหดร้ายน่าดูเลย นับว่ายังมีคุณธรรม อีกอย่าง ถ้าเลิกกันก่อน คงจะประหยัดค่าดอกม้งดอกไม้อะไรลงไปด้วย จึงนับว่าเป็นโอกาสอันดี สำหรับคนที่ไม่มั่นใจในตัวคุณแฟน และอยากจะถอนตัวโดยไว แต่.......เวลาโดนช่วงนี้ มันจะเจ็บเป็นพิเศษ ก็เพราะว่า มันแอบ "คาดหวัง" ถึงงานฉลองเล็กๆน้อยๆไปแล้วว พอมีคนโพสต์เรื่องนี้ปุ๊บ ก็เลยมีสาวๆหลายคน ร่วมด้วยช่วยกันแชร์ประสบการณ์ สังคมนี่มันดีอย่างนี้เอง 55+ ยิ่งใกล้สอบ ยิ่งเรียนหนัก ยิ่งมีเวลาอ่านกระทู้หวะ ตอนนี้มี wish lists โคตรรรรเยอะ มีอะไรอีกมากมายรอเราไปสอยอยู่... เฮ้อ ...
674 days ago
ช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่หายไปนี่เหมือนความฝันเลย การทำงาน AMSA นี้น่ะ หากมีสมุดที่บอกเล่าเรื่องราวประทับใจสักเล่มในชีวิตแล้วล่ะก็ รับรองว่า เรื่องนี้ ได้อยู่หน้าแรกๆ ของชีวิตเล่มนั้นแน่ๆ หลากรส หลายอารมณ์ ทั้งสนุก ทั้งทุกข์ เหนื่อย ร้อน หิว เฮฮา ปนเปกันไป ทั้งดีใจสุดๆ ล้าสุดๆ โกรธสุดๆ หัวใจเต้นแรงที่สุด และน้ำตาปริ่มขอบตาเกินจะกลั้นที่สุด หากจะมีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง แต่ละคนก็ต้องแยกกันไปคนละทาง เพราะว่า เรามารวมกัน เพื่อที่จะแยกอยู่แล้วตั้งแต่ต้น เมื่อต่างที่มา แต่เวลาเดียวกัน ...เรามาอยู่ด้วยกัน หากต่างคน ต่างเวลา ...ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ณ ที่ที่ตัวเองจากมา ต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา หากเราทั้งหมด ก็มีจุดร่วมอย่างหนึ่งเหมือนกัน นั่นคืออนาคต แม้จะเป็นอนาคตคนละซีกมุมโลกก็เหอะ แต่เราก็จะอยู่ในฐานะหมอด้วยกัน ความทรงจำที่ยากลืมยิ่งจริงๆ หึหึ miss all of you guys. GM ,group 7 EAMSC 21th
693 days ago
ปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้วอย่างรื่นเริง หากแต่ตามติดมาด้วยเหตุการณ์โศกเศร้าของชนชาวไทยทั้งประเทศ เราจึงไม่อาจจะเฉลิมฉลองได้อย่างใจ บรรดาแผนอะไรต่อมิอะไร ก็คงต้องพับใส่กระเป๋าไว้ชั่วคราว ช่างเถิด ไม่อยากจะเอ่ยถึงประเด็นนี้สักเท่าไร ... ปีที่แล้ว ผ่านไปอย่างรวดเร็วที่สุดปีหนึ่งในชีวิตเรา จำได้ลางๆเหมือนกับเพิ่งผ่านเวลาที่ไปเดินเลือกซื้อของปีใหม่กะพี่ต้นตอนปลายปีนู้นอยู่เลย อะไรกัน เผลอแผล็บเดียว เวลามันไม่เคยรอใครจริงๆ ปีใหม่ทีก็เป็นเวลาที่ได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ เรื่องราวอันจะเป็นบทเรียนที่ล้ำค่าแล้วก็กลายมาเป็นความทรงจำที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้ แต่หาเอาได้ในถนนประสบการณ์ชีวิต เดินผ่านถนนไปอีกเส้นแล้ว ถนนเส้นนี้ ได้จารึกทั้ง ความหวัง ความผิดหวัง ความสำเร็จ และที่ขาดไม่ได้คือ "ความพยายามระหว่างความหวังและจุดหมาย" ไม่ว่าจุดหมายนั้นจะเสียใจหรือจะดีใจในภายหลังก็ตาม สรุปเหตุการณ์....ประจำปี 2550 ลืมวันเกิดเพื่อน 1 C+ 3 ตัว น้ำหนักขึ้น อืมมม น่าจะสัก 2 โล ^^ ไอพอดใหม่ 1 หูฟังพังไปแล้ว 1 น้องสาว ... อืม ...
709 days ago
แปลกใจตัวเองจริงๆ เมื่อเวลาที่มีความสุขมากๆ นั้น ไม่ค่อยอยากเขียนสักเท่าไร ถ้าหากว่าเขียน ก็มักไม่ค่อยลึกซึ้งมากมายอะไร อาจจะเป็นเพราะว่า อยู่ในฟองสบู่สีรุ้งอารมณ์ฟูฟ่องลอยๆพิกล เกิดเขียนลงอารมณ์อะไรมากไป เดี๋ยวแม่ฟองสบู่สุดสวยๆก็พาลจะแตกหายวับหมด แถมคำที่เขียนเวลามีความสุขก็มีแต่เพียงแค่.... ดีจังเลยๆๆ อ่านแค่นั้น มันไม่ลึกไม่ซึ้งถึงแก่นของความสุขเท่าไร ใครๆ ก็เขียนได้ ก็เลยไม่อยากจะเขียน สุดท้ายแล้ว จุดประกายแห่งแรงบันดาลใจเลยมาจากอารมณ์เหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวซะมากกว่า ไม่ยากเลยที่อารมณ์แบบนั้นจะมาบ่อย เพราะดันจับผลัดจับพลูมาอยู่คณะนี้แล้วนี่ สอบแต่ละที ไม่มีน้ำตาได้ยังไงล่ะ?!! ก่อนสอบทุกครั้ง ความคิดมันวิ่งพล่านยิ่งกว่าจะปะติดปะต่อ อารมณ์เลยได้ที ผุดหัวแผ่วพรายมาให้เห็นเป็นระยะๆ ในบางครั้ง จะเข้าใจถึงคำรำพันที่เคยได้ยินเขาว่ากันไว้ บางคำ บางคนอาจจะนึกว่าเข้าใจจริง แต่พอประสบเจอเหตุการณ์อย่างที่เคยได้ยินมากับตัวสิ ...โห มันแรงกว่าที่เคยอ่านเป็นร้อยเป็นพันเท่า เพราะมันเกิดขึ้นกับชีวิตของเราเอง นั่นแหละ ๆ ...
714 days ago
วันนี้รู้สึกผิดหวัง ทั้งผิดหวังในตัวเอง และทั้งกลัวเพื่อนจะผิดหวังในตัวเรา อยากได้เวลาให้ตัวเองนิ๊ด ต่อไป จะไม่เป็นอย่างนี้อีกนะ สัญญา
