Content Preview: rss
899 days ago
เคยมั๊ยที่เกิดอาการมั่ยชินกับอารัยต่ออารัยที่ถาโถมเข้ามา อย่างไม่ทันตั้งตัว บางทีก้ออยากที่จะคุ้นเคยและคุ้นชินกับมัน แต่ ปัญหามันอยู่ที่ว่าจะเริ่มจากตรงไหน? วันแห่งการเดินทางเข้าสู่ชีวิตจริง มันคงอยู่อีกไม่กี่เอื้อมมือ มัน เหนื่อยเหลือเกินกับชีวิตที่ต้องดิ้นรน ต่อสู้กับทั้งตัวตนและคนรอบกาย แต่นั่นคงมั่ยชั่ยจัยความสำคัญ เท่ากับ หยาดเหงื่อทุกหยาดหยดที่ทุ่มเทกับภาระอันหนักอึ้ง ณ วันนี้ ยังมองมั่ยเห็นภาพอนาคต และจุดจบอันน่าประทับจัย แต่สิ่งหนึ่งที่มนุษย์พึงรู้และตระหนักมาทุกชั่วอายุคนนั่นคือ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น (แล้วที่นั่นอ่ะที่ไหน?) วุ่ น ว า ย ,, * เปิดเทอมมาดั้ย 2 - 3อาทิด เหนื่อยปัยไหน ยังไม่ชิน ยังไม่ชิน ย้ำให้ชัดว่ายังไม่ชิน กับการต้องนั่งเรียนคนเดียว 1 ตัว แถมยังอยู่กะปี2 เฮ้อ กรรม! บางทีแพรวกับกูอาจได้เปนผัวเมียกันเร็วๆนี้ เนื่องจากตัวติดกันดั่งอิน-จันแฝด ...936 days ago
ช่วงนี้เป็นอารัยก้อมั่ยรู้ อารมณ์มั่ยคงที่ [แต่ความดียังคงทน] มันบอกมั่ยถูกมันมั่ยมีคำจำกัดความใดๆ มัน แปรปรวน ดั่งคนจาหมดประจำเดือน หงุดหงิด ง่ายประหนึ่งว่ามีอีกร่างมาสถิตย์ ฉุดเฉียว ทุกวินาทีเหมือนองค์รง แต่ก้อ นี่แหละ ช่อฉัตร! เป็นอย่างนี้มาร่วม 20 ปีแระ คาดว่าจะเป็นยันตาย! แม่บอกว่าเป็นมะเร็งในอารมณ์ โอ้วพระเจ้า! แม่สามารถบัญญัติโรคใหม่ดั้ย เก่งเกิ๊นนนน เผลอแปบเดียว! จาขึ้นปี3แระ คนอื่นอาจดีจัย แต่ช่อฉัตรไม่เหอะ อยากบอก : เพราะว่าเหตุใดหน่ะหรือ อยากจะตอบอย่างเสียงดังว่า ไม่อยากแก่ (นี่แหละคือคำตอบ) อยากเป็นวัยรุ่นอย่างนี้ต่ออ่ะ ยังไม่ได้เที่ยวตามประสาเด็กอายุ 17 18 19 เลย แต่คิดอีกทีก้อดี........จาดั้ยเป็นอิสระจากห่วงโซ่และพันธนาการจากธรรมชาติและสันชาตญาณของพ่อแม่ซะที! สเปสกูเยอะไปมั๊ย * ยังงัยก้อมั่ยลืมหรอก___________เอาอยู่แล้ววววว* อิพลอย(โสภิตา) : เมิงต้องได้ลงกินเนสบุ๊คแน่ๆว่าเป็นมนุษย์ที่ติดต่อยากที่สุดในโลก แสดด !* ลืม ! happy ...
